Klussen voor ouderen in Moldavië

geplaatst op 20 november 2018 11:11 door Henk en Mariëtte


 

Dag allemaal,

Op zaterdag werden we opgewacht door de dienst doende verpleegster van het tehuis. We konden Joepie neerzetten op het parkeerterrein. Even later kwam Vlada, de pr-coördinator die de vrijwilligers aanstuurt eraan, ook leid ze de “ home voor eldery”. Zij spreekt goed Engels en heet ons welkom. WE krijgen we te horen dat onze komst van af maandag was ingepland. Maandag aankomst en ontvangst, dinsdag stafvergadering en woensdag op naar de klus. Maar we gaan eerst maar weekend houden. Dat hebben we gedaan. 10 min lopend naar het winkelcentrum, eerst maar eens geld uit de muur halen en dan in de winkel de weekendboodschappen doen. Op zondag gerust en naar de markt geweest. Op maandag ook Katja ontmoet, ook zij doet pr en zij zorgt dat het “day care center” gecoördineerd wordt. Deze 2 dames zullen ons de rest van de tijd begeleiden van uit het huis.

Wij vragen of we nu ook al wat kunnen doen, en ja hoor ook in het dagtehuis en in de tuin is werk genoeg. Mariëtte gaat heerlijk de tuin in die 14 dagen geen onderhoud heeft gehad vanwege vakantie, en voor mij is er een stukadoorsklus. Er is net een nieuwe cv-installatie aangelegd, pijpen lopen door de muren heen en of ik die gaten kon dicht maken. Ook achter 2 radiatoren was het pleisterwerk beschadigd. Gereedschap en materiaal kon ik bij de onderhoudsman halen.  Aan de slag en de eerste 2 dagen waren gevuld. Op woensdag werden we om 9.00 uur voorgesteld aan Juan en Andre, Medical assistenten en Vijorica, Social servise worker. Deze 2 gaan met ons op pad naar een oud dametje Jorgina heet ze  wat bloem betekend, 85 jr. die 2 versleten heupen heeft, veel pijn bij het lopen, maar geen nieuwe heupen krijgt. Haar huiskamer gaan we opknappen. Verf, muursaus en gereedschappen liggen al in de auto.  Een 4-wiel aangedreven Toyota, gesponsord door een aantal Nederlanders. Ook de nodige schoonmaakspullen gaan mee. Wat krijgt die auto er van langs door het allerbelabberste wegennet, de hoofdstraten zijn geasfalteerd met de nodige reparatielappen en hier en daar gaten. Als we op zijwegen komen wordt het steeds slechter, grindwegen met geulen, sporen  en gaten. En die gaan weer over in zandwegen met karresporen en gaten. De chauffeur zoekt het beste spoor, ook al is dat aan de linkerkant van de weg, als er een tegenligger aankomt dan gaat hij weer naar zijn eigen kant. En er wordt echt niet zachtjes gereden. Dus het is hotsen en botsen voor de inzittenden. Dit gaan we elke dag meemaken en het went ook nog. Als we bij Jorgina aankomen worden we voorgesteld en gaan aan de slag. Eerst maar eens met z’n vier de kamer leeg halen, handschoenen zijn wel nodig en wij staan wel versteld in welke staat het allemaal is. Het bed, wat er op ligt, de tafel en stoelen, de kleden, de gordijnen. Loefinterieur kan zijn hart ophalen. Vervolgens gaan we vegen en soppen, zodat de kamer nu goed bewerkt kan worden. Onze 2 Assistenten gaan nu weg, want zij moeten nog een aantal bezoeken brengen. We weten wat et gebeuren moet. Gaten en scheuren in de muren en plafond vullen en daarna met voorstrijk behandelen en daarna sausen met muurverf, het plafond witten en de muren lichtblauw. Standaardkleuren zoals we later merken. De ramen en kozijnen schuren en schilderen, iets donkerder blauw. Verder moet de houten vloer worden geschuurd en worden geverfd, standaardkleur bruin. Ook zijn er 4 ruiten stuk, die we gaan vernieuwen.  Hier zijn we de komende dagen mee bezig. Afgesproken is dat onze werkdag tot 16.30 duurt en onze assistenten ons dan weer op halen. Bijna was ik vergeten dat we smorgens  als we op pad gaan +/- 9.30 uur we eerst langs de winkel gaan zodat er boodschappen gedaan worden voor de oudjes die door de Assistenten bezocht worden. Brood, melk, bonen, meel en dat soort voedsel, dat uitgedeeld wordt aangezien die oudjes weinig te makken hebben. Onder het werken maken wij ook contact met Jorgina  Mariétte lukt dat heel aardig. We eten samen. Jorgina heeft een 2 pits gasstel, ze kookt voor \Mariétte water voor soep en koffie dat we meenemen van uit Joepie. Mariétte mag niet aan het gasstel komen, pas op. Na verloop van tijd gaat Gorgina ook voor ons koken, Paprica’s worden in wat olie gebakken. Smaakt nog lekker ook. Ook krijgen we druiven mee, of tomaten. Die worden ook weer bij haar gebracht door buren die wij soms ontmoeten. Om het huis lopen 3 kippen en een haan. Ook 5 kleine kuikentjes net uit het ei gekropen. We zien ze groeien. Verder nog een klein hondje, door Mariétte Wambo genoemd en 2 ganzen, die krijgen te eten wat wordt weggegooid tijden het eten van ons. Meloenschillen druifjes, oud brood e.d. Ondertussen wordt er ook gewerkt en vordert de klus. We zijn zo snel dat er wordt besloten dat ook de hal wordt opgeknapt. Hier is er een gat in de vloer, moet er een luik in het plafond worden weggewerkt, scheuren en gaten dicht maken en het schilderen van de kozijnen en deuren en de vloer schilderen. We genieten samen van de dinge die we doen .We zien het voor onze ogen opknappen. Ook zijn we het wel met elkaar eens dat de kwaliteitseisen hier anders liggen dan in Nederland.Op onze 2e woensdag staat ook de hal in de verf, kan Jorgina nog over een smal ongeschilderd baantje vloer in haar slaapkamer komen en spreken we met haar af, via onze Assistenten, dat we  vrijdag morgen terugkomen om het af te maken. De vloerverf moet namelijk 1 ½ dag drogen voor er weer op gelopen mag worden.

Op de donderdag hebben we met Vlada en Katja en de 2 Assistenten afgesproken dat we mee mogen om 4 bezoeken te brengen bij hun oudjes thuis. Echter eerst was er een party. Want er waren 4  collega’s jarig geweest en dat moest gevierd worden. Na een toespraakje van Veronica kregen ze een enveloppe met inhoud. Toen waren er hapjes en drank. Ik stond om ‘smorgens 10.00 uur met een glas cognac in mijn hand een toost uit te brengen, en het smaakte ook nog. Daarna op pad.  Dit is een geweldige ervaring voor ons geworden. Bij het eerste mevrouwtje, in de 80 jr konden we aan de slag , kleden van de vloer en uit kloppen, de vloer aanvegen, de vloer moppen ( dweilen ) kleedjes weer op de plaats leggen. Water werd door Juan 50 m verderop gehaald in een emmer. Ondertussen werd het vrouwtje buiten met aar benen ineen afwasteiltje gewassen, alleen benen en armen door de Social worker Vijorica. Vervolgens ging Medisch Assstent haar de bloedruk opmeten en de hart- slag via de pols. Er werden nog de nodige bemoedigende woorden gesproken en we konden naar de volgende. Deze dame was niet thuis, maar men wist precies water gedaan moest worden. Kleedjes uit de kamer, kloppen en soppen, kleedjes weer op de plaats. Hier moesten 3 emmers water gehaald worden, daar heb ik Juan bij geholpen, 25 m verderop was een waterput. Het water lag ongeveer 10 m diep. De emmer aan de katrol laten zakken tot in het water, en dan omhoog hijsen, andere emmer vullen en dat een aantal keer, Water terug naar het huisje brengen op een bank zetten en er is weer watervoorraad, boodschappen worden op de tafel gezet. Op naar de volgende. Nu komen we bij een heel bijzonder stel, niet getrouwd, hij wat ouder 70+ en zij,  wat dement en kattig. Hier heeft Mariëtte een tafelzeiltje schoongemaakt, waar ik alle bewondering voor heb. Ook hier weer kleden kloppen, en vegen. Een vuilniszak vol. Ons 4e bezoek zal waarschijnlijk ons het langst bij blijven op bezoek bij een 80+ meneer die ziek in bed lag. In een super schone kamer.        2 dames waren bij hem. Vijorica ging naast hem zitten en probeerde een gesprek te voeren met hem. Het was ontroerend zoals zij met hem omging. Zijn handen strelend, over zijn voorhoofd strijkend en hem alle liefde geven die zij voor haar “ patiënten “ had.  Dat straalde er van af. Ook het contact dat zij met de 2 dames had, lachen met elkaar en je werk doen. Het maakte diepe indruk op ons dat zij zoveel voor deze oudjes voelde en haar werk met zoveel plezier deed. Wat een positief ingesteld mens. Geweldig.                                                                   

De volgende morgen de klus afgemaakt en afscheid van Gorgina genomen. Dat er tranen vielen zullen jullie kunnen begrijpen. Wat was ze ons dankbaar, en wij waren ook wel van haar gaan houden. Toen spullen inpakken en terug naar ons onderkomen.

Ook daar werden we verzocht om het dagopvanggebouw in te komen. Alle dagbesteders zaten in de aula. Er was een meneer met een accordion. Er zou officieel afscheid van ons genomen worden. Vlada en Katja waren er beiden. Vlada bedankte ons en gaf cadeau’s die de oudjes zelf gemaakt hadden. Voor beiden gehaakte sloffe en een gehaakte tas voor Mariëtte. Ook kregen wij een deelnemerscertificaat. Er werden voor ons 2 Moldavische volksliederen gezongen. Ik heb ze opgenomen. Ook kreeg ik gelegenheid om iedereen te bedanken. Er werden buiten nog groepsfoto’s gemaakt en onze taak was officieel beëindigd.

We hebben natuurlijk van de mensen die ons begeleid hebben nog uitgebreid afscheid genomen, en dat was het dan.

Op onze vrije zaterdag kregen we de auto van het tehuis mee om naar Orhei te gaan. Hier 50 km vandaan.  In Spakenburg hebben we een stichting Orhei, die een kinderhuis sponsort alhier. Het leek ons leuk om daar eens te gaan kijken. Via Jerke van zus Jannie, het adres gevraagd en op pad. Na veel zoeken toch dat tehuis gevonden en binnen een aantal foto’s kunnen maken.

We hebben hier een geweldige tijd gehad, en we zijn dankbaar en blij, dat we de mogelijk en de middelen en de tijd en gezondheid hadden om op deze manier ook samen een stukje naastenliefde in praktijk konden brengen. Het geeft ons toch weer een andere kijk op de dingen. Zoals wat is er belangrijk in je leven, en wat een bevoorrechte mensen wij zijn.       Het was weer een levensles.

Op zaterdagmorgen zijn we weer richting Nederland vertrokken. We denken daar een ruime week voor nodig te hebben.  DV.tot dan. 

Mariëtte en Henk