Mijn Timulazu-avontuur (Roemenië)

geplaatst op 02 mei 2017 12:12 door Corrie-Anne Jolen


Vorige zomer heb ik weer een mooi land toe kunnen voegen aan mijn rijtje IBO-avonturen. Eerder Albanië, Nepal, Moldavië, Togo en Oekraïne en nu dan Roemenië. In de buurt van het plaatsje Tirgu Mures ligt het plaatsje SanMarghita. Daar is de organisatie Timulazu gestart met het begeleiden van Roemeense jongeren in de leeftijd van 18 tot 26 jaar, met als doel te ondersteunen bij het integreren in de maatschappij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik kwam net vanuit Griekenland, waar ik hulpverlening heb gedaan voor de vluchtelingen en ging vanuit daar door op project naar Roemenië. Ik voelde van alles, nog heftig de onmacht van de vluchtelingencrisis en daarnaast tochwel de lichte nieuwsgierig naar wat me op het project te wachten stond. Samen met een andere NL IBO-er werden we opgepikt door Evaline, en daarbij verrast door nog twee andere NL'se vrijwilligers, moeder en dochter. Er werd na korte kennismaking meteen vermeld dat we even wat eerste boodschappen gingen halen en daarna gingen we op visite bij iemand die wat hogerop woonde. Meteen wat eerste interessante weetjes over het land te horen gekregen natuurlijk.

We hoorden dat er momenteel twee jongeren waren die zich in de laatste fase van het trajact bevinden, zij moeten dus al erg zelfstandig zijn in het meedraaien op de camping en kinderboerderij. De volgende stap is dat ze training/opleiding gaan volgen met een stage wat hopelijk uitkomt op een baan. Ze worden begeleidt in het weer zelfstandig wonen en werken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het terrein heeft een ruim stuk grond waarop een oude staatsboerderij staat. Vooraan ligt de kinderboerderij en achteraan het terrein staan luxe blokhutten en wordt een deel in gebruik genomen als camping. Wim, de beste man die ons ondersteunde in alle werkzaamheden, en meer dan, woont er al jaren in zijn eigen campertje. Hopelijk niet voor lang meer, want een stukje verderop wordt er geklust om zijn huis woon klaar te krijgen. Wij mochten verblijven in een van de vrije appartementen, aparte slaapkamers, woonkamer, badkamer en keuken. Was helemaal prima.

Qua werkzaamheden hebben we allerlei klussen op ons kunnen nemen. We begonnen met muren van de slaapkamers van de (toekomstige) jongeren verven. Mooi paars is daarbij niet lelijk, maar mocht best nog even wat opgeleukt worden. Ook de plafonds mochten in de verf. Daarnaast konden we veel spullen versjouwen en reorganiseren. We hadden gehoopt ook een laminaat vloer te leggen maar toen we eenmaal ijverig aan de slag waren kwamen we er al snel achter dat het laminaat dat hiervoor klaar lag, verschillend was. En dit was (mede vanwege de financiën) niet zomaar aangeschaft. We konden de tenten die er nog stonden van het campingseizoen afbreken, schoonmaken en opruimen. Daarbij kwamen we nog wel eens wat leuke verrassingen tegen..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De samenwerking met de jongeren was niet zo groots, zij deden hun ding, wij het onze en af en toe troffen we elkaar. Wel hadden we dagelijks de gezamenlijke lunch om elkaar wat beter te leren kennen.  

Moeder en dochter waren vooral bezig met het inrichten van de blokhutten. Daarvoor waren ze op zoek naar allerlei kleine meubeltjes en linnengoed of deco om het van binnen helemaal op te leuken. Dit zorgde voor nog meer gerommel.. er blijkt al een heleboel verzameld te zijn in de loop van de tijd. Zo heb ik bijvoorbeeld 10-tallen vuilniszakken (veelal textiel) omgekieperd om te kijken wat er in zat, en deze dan gesorteerd per doos. En zo stond er in elk vertrek wel iets, #diepe zucht want voor iemand die van orde houdt was dit wel erg moeilijk om los te laten..  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De blokhutten zijn superleuk gepimpt en ook wij IBO-ers mochten nog wat inrichten en schoonmaken in twee appartementen. Ter afwisseling met wat kluswerk was dit dan ook best wel leuk om te doen. We hebben ook nog "landrovertje" gedaan.. of nou ja, er moest mais geoogst worden van een land wat wel of niet van de huidige eigenaar was. Het moest sneaky, niemand mocht ons zien.. en toen we gezien waren, kwamen we ivm auto-pech niet snel weg. Hebben we nog midden in het veld met z'n allen die auto staan duwen! Terugdenkend hieraan ervaar ik weer de spanning en de lol die er later bij kwam. Zie de foto met fietsen, of hmm meer de losse onderdelen. We hebben ons best gedaan er nog wat van te maken, fietsen zullen dit jaar ook vast weer gerepareerd mogen worden. De schuur mocht wat uitgemest/gereorganiseerd worden, ook een jaarlijks klusje waarschijnlijk.. ;-) In elk geval, we hadden diverse wisselende bezigheden en we hebben ons geen moment hoeven te vervelen. Persoonlijk had ik me liever volledig op een van de taken gestort zodat je ook echt het gevoel hebt dat je naar iets toe hebt kunnen werken, iets volledig af hebt kunnen maken. Hierbij denkend aan de laminaatvloer. Als we na het schilderen de vloer hadden kunnen leggen konden we het verder ook volledig afmaken en inrichten.

 

 

 

 

 

 

 

Met al dit gesjouw en geklus, waren de avonden ontspannend en hebben we ook in de weekenden leuke dingen gedaan. In Targu Mures fijn rondgewandeld en ook in Sânmarghita eens naar het enige kleine winkeltje gefietst.

We hebben nog met zijn allen (degene die werken op het project, de jongeren, de vrijwilligers/vrienden) een jongere ontmoet die nu op zichzelf woont en eerder dus de fases op het project heeft doorlopen. We gingen met hem ergens een hapje eten en hij zag er perfect gekleed uit en had het nu, dankzij Timulazu, allemaal netjes op een rijtje. Dat was geweldig om te horen en even in zijn nabijheid te zijn.

 

We zijn in Sighisoara geweest, dat is een prachtige middeleeuwse stad. Er was een klein festival gaande, diverse kraampjes met allerlei en er stond een podium waar ze, in traditionele kledij, aan het dansen waren. De jeugd, en het publiek werden uitgenodigd om mee te dansen, was heel leuk om te aanschouwen.

In Turda hebben we de zoutmijn bezocht. Ze noemen dat ook wel een ondergronds pretpark, want dat is het tegenwoordig. 120m onder de grond zie je er een reuzenrad staan, een midgetgolf, bowlingbaan, theater. Dit alles is leuk bedacht maar staat in schril contrast met de prachtige zoutmijn an sich. 

 

 

 

 

 

 

 

Later wandelden we door de kloof van Turda, een berg die als het ware in tweeen is geplist. Wow, nog zo'n mooie belevenis! We liepen erg op ons gemakje doorheen, omdat het de moeite is om constant om je heen te kijken, zo mooi. We klommen af en toe ook wat hogerop indien het kon. Uiteindelijk waren we bij het einde, en nu.. lopen we terug? Of gaan we via het klimmen van deze berg via de andere kant er weer uit? Die vraag kregen we ons voorgeschoteld. Met daarbij de mededeling dat Wim niet zeker was van de route die moesten nemen als we over de berg zouden klimmen. We stemden uiteindelijk allemaal in toch niet terug te willen door de kloof, dus maar op avontuur.. en, dat hebben we geweten, Wim heeft tegenwoordig een heel verhaal te vertellen aan de volgende IBO-ers die hij meeneemt naar dit eindpunt van de kloof. We kwamen uit in de middle of nowhere, een stil en verlaten dorpje waar we maar doorheen zijn gaan wandelen. Door een schapenwei, achter de kudde aan die de berg af aan het lopen waren. De herder was spoorloos en dus onze hoop om hem ons te laten helpen vervaagde. Na een stuk gelopen te hebben kwamen we langs een bar waar we ten eerste even wat drinken kochten, aahhh, lekker! En ook konden we hulp vragen, ze keken ons echter verdwaasd aan (misschien vanwege de nodige alcohol die ze al genuttigd hadden), en leken ons niet verder te gaan helpen. Toch nam een van de mannen zijn telefoon en had zijn zoon gebeld of hij misschien zou kunnen rijden. Komt daar een mini aangereden (wij waren met 5-en).. haha. Dus, een van de gedronken mannen pakt ook zijn auto en zo rijden deze twee achter elkaar aan. In het pikkedonker, redelijk roekeloos.. wat was het fijn toen Wim weer achter het stuur zat van het busje en we wisten "nu komen we weer veilig thuis". 

 

                                                                                    Veilig thuis, met een ervaring rijker.