Bella Italia, Macchiagodena 2014-2015

geplaatst op 04 november 2015 12:12 door Marthy Conijn (Macchiagodena, Italiƫ)


Zondagavond half 9, station Boiano, Don Franco bellen, dat waren de instucties... Dat klonk heel avontuurlijk wanneer ik dat voor vertek aan iemand vertelde. Maar het werkte prima.

Ik stond daar, belde met Don Franco (hij gebrekkig Engels, ik in gebrekkig Italiaans) en ik werd keurig opgehaald. Samen met twee Duitse vrouwen en een Italiaan van ruim 70 (die al minstens aan 20 vrijwilligersprojecten had meegedaan) hebben we twee fantastische weken gehad. Dat was in 2014. 

Dit jaar ben ik teruggeaan. wederom om 20.30uur op het station, maar nu hoefde ik niet eens te bellen. Vittorio stond mij al op te wachten. "Nicht zu glauben" (hij spreekt goed Duits), wat een warm welkom. Macchiagodena is ongeveer 20 minuten met de auto. Don Franco had net taart gemaakt. Dit was een goede reden om direct te proeven. Heerlijk!

Ik was dit jaar de enige vrijwilliger, ook dat is een bijzondere ervaring.

Maandag direct weer aan de slag met Antonio en Bruno, alsof ik niet weggeweest was. Deze mannen kunnen echt alles en leveren prachtig werk. Dat is een van de redenen waarom dit zo'n mooi project is.  

Elke dag kent zijn vaste structuur: er wordt om 8 uur gestart, om 11 uur een korte pauze met water en vijgen en dan door tot 13 uur. Dan gaan we met zijn alleen weer terug naar de school waar Don Franco en Maria al heerlijk hebben gekookt. De maaltijd is elke dag een hoogtepunt.

Verrukkelijk eten, goede wijn en prachtige gesprekken die je in het algemeen alleen op hoofddlijnen kunt volgen, maar de sfeer is, voor mij in ieder geval, heel bijzonder.

Ik sprak Duits met Vittorio, Frans met Antonio en een soort van Italiaans met iedereen. Dat ging uitstekend, we begrepen elkaar. 

Meestal neemt Don Franco de vrijwilligers mee voor een rondleiding, zodat je een beeld kunt krijgen van het totale project, waar overigens al bijna 20 jaar aan wordt gewerkt. Hij heeft de vervallen huisjes van de gemeenschap gekregen en ziet het als zijn taak om deze op te knappen en uiteindelijk weer ter beschikking te stellen van deze gemeenschap. Er is natuurlijk al wel het een en ander gereed. Zo wordt er een bibliotheek ingericht en is er een huisje met een enorme kerststalverzameling. Maar het is ook de bedoeling dat huisje gebruikt kunnen worden door mensen die enige tijd tot rust of bezinning willen komen.

Overigens is dit project ook iets wat de gemeenschap met elkaar verbindt. Men brengt groente en fruit uit de moestuin om hiermee voor de vrijwilligers te koken, de bakker zorgt elke dag voor een brood. En de vrouwen uit het dorp helpen bijvoorbeeld mee om elke dag de vaat te doen en de school schoon te houden. Met elkaar voelen zij zich verantwoordelijk voor dit project.

Het dorp kent circa 2000 inwoners, dus reken maar dat men heel snel weet dat jij een van de vrijwilligers bent. Ook wannneer je Italiaans zeer beperkt is, groeten lukt altijd, kun je contact leggen. 's Morgens lopend op weg naar het werk, klinkt het dan ook voortdurend Buongiorno.

Zij zijn blij met de hulp van vrijwilligers, maar als vrijwilliger heb ik ook heel veel van hen gekregen. Zij lieten mij deel zijn van hun gemeenschap, van hun manier van leven. Echt een heel bijzondere ervaring. Zeker omdat dit de tweede keer was, wordt alles toch persoonlijker. Het is lichamelijk zwaar werk, maar er worden hele mooie dingen tot stand gebracht. Er wordt hard gewerkt, maar op hun manier, dat verwacht men ook van jou. Het feit dat je niet volledig dezelfde taal spreekt hoeft geen enkele belemmering te zijn, mits je maar wel dezelfde doel nastreefd.  Wanneer je elkaar daar in kunt vinden, is er ruimte veel hele mooie ervaringen.

Tijdens het schrijven bekruipt mij al een gevoel van heimwee. Gelukkkig komt er net via whatsapp een berichtje binnen van Viitrio. De olijven zijn geoogst. Zo wordt ik toch nog een beetje op de hoogte gehouden. Mocht je geinteresseerd zijn, kijk dan ook eens op facebook Villagio San Nicola di Bari.