Mijn Drohobych-avontuur

geplaatst op 13 september 2015 19:07 door Corrie-Anne Jolen


                                      Het gebouw "our home" - my home for two weeks - cherish moments!

Vanaf Amsterdam mijn reis begonnen naar Kiev, waar ik uren moest overbruggen om vervolgens verder te vliegen naar de prachtige stad Lviv. Eenmaal aangekomen stond Vasyl me op te wachten. Tijdens onze ontmoeting was het al snel duidelijk dat we niet met elkaar konden communiceren. Ik was zijn talen (Oekraïens, Russisch, Pools) niet machtig en andersom ook niet. Dat wil zeggen hij sprak geen Engels en een tiental woorden Duits. Hij vond het leuk en grappig dat ik twee voornamen had, om me vervolgens tijdens het gehele verblijf gewoon "Corrie" te noemen. ;-) We gingen samen op weg naar het treinstation van Kiev om daar mijn twee Nederlandse reisgenoten op te pikken en vervolgens door te rijden naar ons verblijf in Drohobych. Tegen middernacht kwamen we daar aan, en iedereen heeft dat geweten door de wakende hond die ons luid verwelkomde. De volgende ochtend konden we pas zien op wat voor indrukwekkend terrein we nu terecht waren gekomen. Midden in de bossen, enorm groot en vol met vervallen gebouwen en bunkers. Oftewel, op een oude Soviet-Unie legerbasis. In het "kerkachtig" gebouw wonen verslaafde mannen/vrouwen en daklozen en zij krijgen hulp bij het afkicken van drugs of alcohol doordat ze uit hun isolatie gehaald worden en ze krijgen ondersteuning op psychisch, sociaal en fysiek vlak. Mijn andere projectgenoten ontmoet (2 Oostenrijkse en 1 Tsjechische) alvorens we om 8u naar het ontbijt gingen. De eerste kennismaking met de warme ochtendpap/kasja en het 'oude' brood mogelijk met kaas/vlees/jam en heerlijke prutkoffie of zoete thee. Nadien werden we uitgenodigd voor een kringgesprek met de bewoners in de huiskamer. De directeur, Vasyl, vertelde ons iets en al snel bleek humor een groot bezit van hem te zijn. We kregen vervolgens allen kort de beurt om wat persoonlijks te vertellen. Dit gaf een fijn gevoel, namelijk "samen zijn we één". 

 

 

 

 

 

 

 

 

In een land waar je elkaars taal niet machtig bent toch communiceren is op zoek gaan naar een manier om dit te kunnen. Gelukkig hebben we dit in de groep goed op kunnen vangen door het feit dat een Nederlands projectgenoot Russisch kent en het Tsjechische meisje de Slavische taal spreekt. Grappig genoeg, iedereen bleef gewoon lekker praten in eigen taal, en de bewoners maakten er niet minder contact om gelukkig. Er werd geregeld de verkeerde taal tegen de verkeerde persoon gesproken doordat we vaak aan het switchen waren in het spreken van al die diverse talen. Het is dat het zo gewoon is om taal te gebruiken, daarom ook is het juist mooi hoe je elkaar toch wel begrijpt. Of nou ja, denkt te begrijpen, en dan valt de grivna pas later.. ;-)

Oké, go! ik had namelijk wel zin om flink aan de klus te gaan! Het werd echter maar beetje bij beetje duidelijk welke werkzaamheden er door ons verricht konden worden, maar we hebben dag in dag uit goed werk kunnen verrichten. Wat ook onder de werkzaamheden viel was het plukken en doppen van bonen, daar had ik wat meer moeite mee, want.. dat kan ik thuis ook. Echter heb ik dán geen woordenboek Engels - Russisch op mijn schoot liggen en probeer ik een vorm van gesprek aan te gaan met mijn "mede-dopper". Dus, knop om en het toch gewoon zien als een culturele uitwisseling, of iets. :) Maar goed, ik zei klussen.. dát wilde ik! en dat kon. We hebben veel geverfd; grondverf en later de groen/gele kleuren van het gebouw doorgetrokken, dit op leuke hoogte en op niet al te stabiele steigers, maar het was prima werk. Het lastige deel was op het schuine dak met alleen een balk achter je kont om te voorkomen dat je niet het gevoel zou hebben alsof je van de glijbaan gaat. Ook goed gegaan hoor. Naast de verfwerkzaamheden mochten we diverse muren onder handen nemen; voorstrijken, stucen en schuren. Iedereen die gaat klussen weet hoe belangrijk het hierbij is om meteen je gereedschap schoon te maken wanneer je deze niet meer gebruikt? Nadat we dit niet hadden gedaan kregen we dit goed te horen, oei! Dus stimuleerden we elkaar om het keer op keer goed schoon te maken want we wilden niet nog eens zo'n getier aanhoren. ;-) De hal mocht er dit jaar ook aan geloven, er zaten vele verflagen op die er allen afgeschrapt mochten worden. In eerste instantie hadden we enkel wat spatels/plamuurmessen om te beginnen. Erg inefficiënt werken en dus werden die langzaamaan (niet iedereen durfde het aan) ingeruild voor een grote hamer. De groep splitste zich op met de werkzaamheden. Maar ik koos er voor dit werk af te maken. Dag na dag stond ik daar dan, met alle kracht die ik in me had flink tegen de muren aan te rossen. Wat een heerlijke uitlaatklep, niet dat ik die nodig had, maar wel het fysieke bezig zijn deed me goed. Wanneer ik al langere tijd bezig was, of wanneer ik op dag drie zat, dan was het steeds wat vaker "tik-tak" in uitvoering. ;-) Bij het vertrekken was de muur nog niet verder behandeld, maar ze (en ik ook!) waren blij dat dit klusje in elk geval geklaard was. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze hebben er een paard, varkens, geiten, koeien, kippen, honden en katten. En dan ook, een flinke hooischuur, waar ik samen met de Oostenrijkse jongen en bewoners in de weer was met vele balen hooi en 'n riek, om zo de hooiberg alsmaar te verhogen. Tussendoor heb ik nog een poging gedaan om in de "ontplofte" moestuin wat werk te verrichten maar na een tijdje hoorde ik van een afstandje "nein Corrie, nein!" ehh.. oké? En dan wil je natuurlijk uitleggen wat je wilt, en de ander wil uitleggen waarom het niet goed is, en dat gaat dan niet. Best frustrerend op zo'n moment. En ook andersom gebeurde dat wel eens. Kreeg je de opdracht om op 't  warmst van de dag, in de volle zon, de courgette planten water te gaan geven met een emmer. Meters lopen om elke keer maar weer die emmer te vullen. Je doet het, maar voor je gevoel is het niet goed.. dus, ik sprak met mezelf af dat ik vijftien keer op en neer ging en dat het dan wel genoeg was. Hij zal gedacht hebben "jij wilde in de tuin werken?" gotcha.. ;-) Maar goed, al met al heb ik me samen met mijn projectgenoten goed nuttig gemaakt en kan ik zeggen dat we fijn en hard gewerkt hebben.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ergens op een avond in de eerste week zijn we naar Drohobych geweest om eens de stad te beleven, alwaar Ivanna (een van de andere medewerkers) ons een toertje gaf. Vanaf het project tot aan het bushokje aan de straat ligt een lang pad in het midden van de bossen. We lopen langs Nazareth, het andere afkickverblijf waar een grote groep (vele jongeren) wonen en zich moeten houden aan strikte regels. Het verblijf richt zich op consultatie, rehabilitatie en resocialisatie. In de buurt ligt een groot speelveld om allerlei sporten te kunnen beoefenen en er staat een mooie “wooden church” met in de wei ernaast twee paarden. Op een van hen heb ik nog kort mogen rijden. Na het eten rond 19u waren de avonden vrij. We maakten een wandeling, speelden kaart, kletsten wat of deden iets voor onszelf. Ik heb tot diep in de nacht op de “schommelbank” gepraat met bewoners, over de ervaringen en levensverhalen. Terugkijkend op het leven en stilstaan bij de betekenis van wat ze hadden meegemaakt, dromen en doelen. Bijzondere avonden met krachtige verhalen. 

 

 

 

 

 

 

 

Het eerste weekend zijn we één dag met Vasyl en één dag met Ivanna op pad geweest. Supertof dat dit mogelijk was. Op zaterdag een lease-bus volgeladen en op weg naar de Karpaten. In een klein dorpje, leven in eenvoud, de natuur, de bergen, het water, de stilte en de puurheid. Het was een goede beklimming en het uitzicht was er prachtig! Nadat we weer afgedaald waren had de vrouw van Vasyl samen met een bewoner vuur gemaakt en stond er een enorme pan met verse soep, en nog veel meer lekkers, ons op te wachten. Een heerlijk rustmoment. Nadien nog gewandeld in de natuur, gezocht naar de waterval..

 

 

 

 

 

Op zondag zijn we met de bus naar Lviv gegaan, een stad met een grote geschiedenis vanwege de vele bevolkingsgroepen die er allemaal gewoond hebben. We wandelden door grote straten, kleine straatjes, over pleinen, langs oude gebouwen, kerken en kathedralen, over de markt en in oude cafés; ook gewoon echt in/uit, om sfeer te proeven. De stad bruist. Op straat zie je dan ook allerlei straatartiesten/muzikanten. Lviv heeft een eeuwenoude koffiecultuur. Je ziet overal mobiele stands of een auto/busje waarbij je aan de achterkant dan een koffiemachine hebt. Op het marktplein staat de toren van het stadhuis en deze hebben we beklommen, 306 treden om de stad van boven te kunnen bekijken. Het klimmen werd beloond; historisch mooi! Daarna was er een lunch voor ons geregeld en nadien hebben we zelfstandig meer van Lviv ontdekt. Ik liep op Svoboda Prospekt, een boulevard vol bankjes, vol met mensen; de ene verliefd zittend, de ander speelde schaak en er waren ook mensen die er een kleine markt hielden. Lekker mensen kijken dus. Ik was echt op ontdekking tot ik me besefte dat ik ook nog wel terug moest zien te komen bij onze verzamelplek. Ik deed mijn best met een plattegrond in mijn handen maar had hulp nodig.. een lieve vrouw gevonden die mij wilde helpen. Elkaars taal begrepen we niet, maar ze gaf aan met mij mee te willen lopen. Over het algemeen waren de mensen dan ook vriendelijk en behulpzaam. 

 

 

 

 

 

 

 

 

De vrijdag, voor het laatste weekend hadden we een vrije dag, en zijn we naar Drohobych gegaan. Daar regelden we onze treintickets voor terug naar huis en namen vervolgens de bus naar Truskavets. De stad waar het bronwater bekend staat om zijn heilzame werking. Uiteraard zijn we dus naar de "Natfusya-bron" gegaan en hebben daar het water gedronken. Ook was er een markt waar we wat konden shoppen. Rond 14.30u waren we terug en na de lunch hebben we toen toch besloten te gaan werken, en zijn we nog aan het verven geweest. 's Avonds stond het "samen zijn we één" weer centraal want ons afscheid naderde. We lieten ons de BBQ goed smaken en er werd gitaar gespeeld en gezongen. Uiteraard was het ook tijd voor cadeautjes en de bedankspeeches. Het was een ontspannen en gezellig samenzijn.

 

 

 

 

 

Zo lang als ik kon ben ik op het project gebleven, ik had een prima verblijf, verlangde niet naar huis en had dan ook geen zin om (al) afscheid te nemen. Op zaterdag hebben het Tsjechische meisje en ik de anderen uitgezwaaid, zij gingen weg. Wat een naar gevoel geeft dat afscheid nemen dan toch. Maar goed, ik heb nog een beetje werk verricht, champignons schoongemaakt, paardgereden, gewandeld in het bos, en eind van de dag hadden we weten te regelen dat we met de paardenkar mee mochten. Zittend op een houten plank, rijdend over een "weg" van gaten, uren lang.. auwtsj! We gingen naar een meer, waar we even een rust/zwemmomentje hadden. Terug gelachen om een loopse hond die onze hondjes helemaal tot aan ons terrein toe achtervolgde, en onverrichter zake weer terugkeerde. De oude Lada’tjes en bussen passeerden ons, en wij zo met die mannen op de weg hadden aardig wat bekijks. Ik kon écht niet meer zitten na deze rit, maar het was tof!  Die avond dan toch echt spullen ingepakt en de kamer schoongemaakt. De volgende ochtend was het tijd om te gaan.. we namen afscheid met lieve woorden en knuffels. De laatste keer dan dat lange pad aflopen, een bewoner liep speciaal even mee met een fiets en daarop onze bagage.. terugkomen deden we niet meer. Echter was het ook nog niet helemaal afgelopen. We gingen samen met  Ivanna en een bewoner nog een dagje uit, namelijk naar Truskavets en dan dit keer naar het strand. Na een fijne dag nam ik rond 20.30u met mijn reisgenoot de nachttrein van Drohobych naar Kiev.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maandag rond 7u ’s ochtends aangekomen en een simpel hostel gezocht. Van daaruit gebruik gemaakt van de diversiteit aan vervoersopties om te komen waar je wilt. Eenmaal in Kiev was ik er even van bewust dat het land in oorlog is en stond ik stil bij dit verschrikkelijk feit. Echter kan ik wel zeggen dat ik daar vrijwel niks van gemerkt heb. Wel zie je enkel mensen (al dan niet verwond) bedelen om geld en de vrijwilligersbataljons zetten tentjes neer in de stad om door middel van foto’s de strijd te laten zien van het front. Je ziet ook overal militairen rondlopen die op verlof zijn. Op het onafhankelijkheidsplein zijn protesten gevoerd en daar staan dan ook grote banners met vele foto’s. Doordat Kiev natuurlijk het politieke centrum is heb ik er hier wat meer van meegekregen dan tijdens de rest van mijn verblijf, maar geen moment iets van onrust of onveiligheid gevoelt. We hebben de delen van de stad verkend, enorm veel gelopen en gezien, lekker gegeten en alles van het project kon alvast een keer bezinken..

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdagochtend heb ik vervolgens mijn reisgenoot uitgezwaaid en ben ik nog even lonely door de stad gestruind en met de bus van het treinstation naar de luchthaven vertrokken om weer in te gaan checken en naar huis te vliegen. Terug naar huis met allemaal fijne herinneringen en een dankbaar gevoel. Het project heeft ondersteuning nodig en gelukkig heb ik daar aan bijgedragen.

                                                           

         Een projectbelevenis die ik koester.