Mijn Togo-avontuur

geplaatst op 14 september 2014 21:09 door Corrie-Anne Jolen (Togo)


Inmiddels ben ik alweer een aantal weken thuis. Wat vooraf gedacht een mooi avontuur zou worden is ook gebleken. Ik heb een toffe tijd gehad in Togo. Vanaf Brussel gevlogen en daar mijn 5 Belgische reisgenoten ontmoet. De reis verliep allemaal prima en we werden op de luchthaven opgewacht door Ria (zij is 15jr geleden vanuit België naar Togo gegaan als ontwikkelingswerker). Fijn om dan iemand nog even in je eigen taal te kunnen spreken die je de weg wijst en informeert naar het verloop van je vlucht. Spullen in de bus en na een uurtje rijden over een slechte weg kwamen we dan aan op ons project in Sichem, dit om 01.30u waarbij het in NL nog 2uur later was. We reden het terrein op en het eerste wat opviel was de grafitti op de bomen. Het had me meteen te pakken. Na de lange reisdag toe aan een goede nachtrust, gelukkig was onze slaapgelegenheid prima in orde.

De volgende ochtend stond ik op met de gedachte ' ah, even lekker douchen'.. nou, daar kwam ik snel van terug, er was natuurlijk alleen koud water. Daar had ik even niet bij nagedacht. Vanaf dat moment wel besloten om tegen de avond te douchen. ;-) Het ontbijt bestond elke ochtend uit koffie/thee, wit brood en verschillende confituren (sinaasappel, banaan, mango en ananas). De eerste ochtend hebben we een rondleiding gehad over het terrein, groot genoeg om te verdwalen. 's Middags begonnen met onze eerste werkzaamheden. Voor de volgende dagen starten we met werken om 8u tot 11.30/12u, warm eten was dan rond 12.30u en daarna volgde de siësta tot 14.30u. Rond die tijd konden we starten met onze animatie voor de kinderen.  's Avonds rond 19u was het dan weer avondeten en de vervolgens konden we doen wat we wilden. 

Omdat de mensen van de agricultuur een gebouw tekort kwamen (nu zaten ze onhandig met banken die elke dag elders moesten halen onder een te kleine overkapping) moest die gebouwd worden. Daar hebben wij allen veel werk aan gehad, we mochten wat mee metselen, cement maken en volop aanleveren van de materialen. Vele kruiwagens hebben we op en neer gereden. De ene keer met zand, dan losse stenen en ook de bakstenen hebben we er in vervoerd. We mochten ook ‘dammen’ of te wel stenen kapot stampen met een betonblok. Wanneer het nog kleiner moest pakten we de hamers. Geen ergonomisch werk, maar goed. Ook konden we in de tuin werken, flink spitten want de grond was kei hard. De werkzaamheden waren goed te doen, we verdeelden ons altijd wel en je kon zelf dingen aangeven. Zo ook nog elders op het terrein soortgelijke werkzaamheden gedaan. Ik wist soms echt niet wat die mannen van me wilde, ze gingen er namelijk gewoon vanuit dat ik hun Frans wel verstond en dat ik gezellig terug zou kletsen. Oei, dat viel dus wel tegen. Gelukkig heb ik veel ondersteuning gehad van mijn groepsgenoten. Je mocht niet zomaar initiatief nemen want het moest toch wel op hun wijze uitgevoerd worden. En dat was soms erg onlogisch. Een stapel van bakstenen kon je mooi de volgende dag even een metertje opzij leggen, dat bedenken ze dan niet van tevoren. Ook was het wel precisie werk, maar dat is ook aan de gebouwen te zien. Die zijn echt keurig neergezet.

Het eten werd bereid door twee koks. Er werd smakelijk gekookt, rijst/pasta/yam/fufu met erwten/kool/wortel/courgette/mais als groenten, sardines/kip/ander vlees. Na verloop van tijd namen wij ook wel eens de ‘piment ‘ bij ons eten. Kruiden van de kleine smalle en op paprika lijkende peper. Pittig dus. Toe kregen we vaak een fruitsoort, ananas/papaya/meloen/watermeloen/banaan/sinaasappel of we kregen nog een pannenkoek toe. Wentelteefjes hebben we ook een keertje toe gehad. En, we hebben en keer Peestamp gegeten. Wát, in Togo? Juist ja. ;-) Challenge time.

Wat betreft de animatie voor de kinderen had ik vooraf meer verwacht. Er waren geen vakantiekampen, dus het aantal kinderen was lager en er was niet al een soort van organisatie waar je bij aan kon sluiten. Jammer dus, maar we hebben natuurlijk wel elke dag iets van animatie gedaan. De ene dag wat meer dan de andere, er waren namelijk niet altijd kinderen aanwezig. Het spelletje was dan vooraf al begonnen, want ze speelden verstoppertje. ;-) Wat we zoal gedaan hebben is, honkbal, verven, puzzelen, kaarten, kleuren, twister, frisbeeën en uiteraard veel voetbal gespeeld. Er waren daar ook Togolese jongeren, die hebben met ons gewerkt en ’s avonds hebben we ook nog veel tijd met ze doorgebracht. Dat waren echt hele fijne en gezellige/grappige momenten. We kletsten wat, gingen elkaar de taal leren, en speelden spelletjes zoals Uno en Jungle Speed.

Wat de taal betreft. Er zijn in Togo 42 verschillende talen. De officiele taal, en dus de taal waarin het onderwijs gegeven wordt is Frans. Iederen die naar school is geweest spreekt Frans, maar dit is vaak wel de tweede taal. Naast Frans heb je twee 'grote' lokale talen: in het zuiden Ewe en in het noorden Kabye. Ik kan tot 10 tellen in het Ewe en nog wat losse woordjes. Helaas vergeet ik het zo snel en kan ik nu als ik hard mijn best doe nog maar tot 5 tellen. ;-) Het woordje 'yovo' zal ik echter nooit vergeten. Dat riepen ze zo ontzettend vaak, en betekent 'blanke'.

 

Wat later tijdens ons verblijf zijn we ook enkele middagen naar het weeshuis ‘Le Vigneron’geweest. De basis voorzieningen zijn er, de jongens en meisjes slapen in twee aparte kamers met z’n 10e op een kleine kamer vol stapelbedden. Deze kinderen gaan wel naar school, zover dit in de mogelijkheden ligt. Er is ook een naaiatelier waar de kinderen naaien kunnen leren. Het verblijf is maar heel basaal maar de kinderen zijn wel gelukkig met wat ze hebben en hebben veel aan elkaar. Wanneer we daar kwamen werd je meteen emotioneel bij de keel gegrepen en daarbij werd je ook niet meer losgelaten. We hadden met zijn zessen nog handen te kort. Ze zijn zo blij dat we voor hen komen. We werden verwelkomd met dans en muziek. Dat was echt genieten van al die mooie zwarte koppies die dan voor je staan. Het gaf ook een goed gevoel om daar die kinderen aandacht te kunnen geven en met ze te spelen. Wanneer we naar huis gingen riepen ze met z’n allen ‘à demain’. Even een moeilijk moment want we wisten helemaal niet wanneer we weer terug kwamen. We hadden diverse leer en speelmaterialen voor ze meegenomen, ze waren dolblij en hun dank was ook enorm. Je geeft dingen waar je kinderen van hier helemaal niet blij meer mee maakt. Dat zet je even met beide benen op de grond. We zijn met de kinderen naar hun scholen gaan kijken, hebben met ze gespeeld (voetbal, kleuren/verven, pictionairy) en zijn water mee gaan halen. Dat moeten ze twee keer op de dag doen, en is een wandeling van zo’n 10minuten.

In de laatste week zijn we ook nog twee ochtenden op een privéschool geweest om les te geven in ‘wiskunde’. Zelf stond ik voor de lagere klas en daar waren we bezig met het schrijven van 0 en 1. Dit werd later in verband met elkaar gebracht en dan werd het 0 + 1 = a. De dag erop hebben we de kinderen de kleuren (rood, geel, blauw, groen) geleerd. De les is veelal klassikaal. Ze werken met een groot krijtbord en de kinderen hadden elk hun eigen krijtbordje. Er werd ook hier veel gezongen en buiten hebben we kringspellen gedaan. De eerste dag per klas en de laatste dag dat we er waren deden we dit op een groot open veld met alle klassen samen. Je werd er echt in betrokken, ze kozen je uit om met ze te dansen. Veel plezier gehad daar en we gingen ook met zijn allen op de foto, eerst alleen met de leraren en toen met alle kinderen erbij. Het was tof dat we ook hier hebben mogen beleven hoe het er aan toe ging. Bij het weggaan renden de kinderen allemaal achter de bus aan om ons uit te zwaaien. Erg aandoenlijk.

In het eerste weekend hebben we met de bus een toertje gemaakt, een boottochtje gedaan en zijn we naar de mis en het strand geweest. Het tweede weekend zijn we van vrijdagmiddag tot zondagavond weg geweest naar Kpalimé. Dat was zo’n 3uur rijden van Sichem. We hadden een jeep, chauffeur en gids waren ook geregeld. Hier is helaas veel misgelopen door een niet functioneerde gids. We hadden meer kunnen zien dan we nu uiteindelijk gedaan hebben. En daarbij was het dit weekend slecht weer. We hebben overnacht in een klooster, zijn bij een kunstmuseum geweest, ’s avonds naar een bar geweest, hebben een bergwandeling gedaan en zijn bij een mooie waterval gaan zwemmen. Dat was ook echt een toeristenplek, er werd al volop gedanst en gezongen door Togolezen die in het water stonden toen wij daar kwamen. Het laatste weekend ben ik met een van de groepsleden en vier Togolese jongeren naar Lomé gegaan. Daar hadden we een overnachting in een simpel maar prima hotel. We hebben een kleinere markt en vervolgens de grote markt met vele kraampjes voor de toeristen belopen. Maar wat bovenal aan deze uitstap zo geweldig was, we hebben de ‘huizen’ van deze jongeren bezocht, en zijn aan vele familieleden en vrienden voorgesteld. Overal was het een warm welkom. Na zo’n drie weken met deze jongeren opgetrokken te hebben op ‘ons terrein’ is het wel echt speciaal om hun leefomgeving te ervaren. En contact te hebben met de mensen van daar. Ook zijn we nog naar een reggae bar geweest. Super uitstap, onvergetelijk en het duurde veel te kort.

 Zaterdagavond hebben we terug in Sichem een feestavond gehad omdat het onze laatste avond was. Zondag hebben we nog een voetbal wedstrijd gespeeld en voor de rest op het gemakje spullen inpakken en nog genieten van de tijd die ten einde liep. Het afscheid viel me zwaar. En dat is een goed teken, want ik heb er ook gewoon echt een toffe en fijne tijd gehad. Het was leuk, grappig, mooi, anders, moeilijk soms, leerzaam, en bovenal een onvergetelijke cultuurbeleving. Tijdens dit schrijven dacht ik telkens 'oh ja, en, en'. Het houdt maar niet op, maar toch hou ik het hierbij. Het geeft denk ik wel een goed beeld van mijn tijd in Togo.

Vrijwilligerswerk doen is mogelijk. Bijdragen aan geluk voor een ander en jezelf. Het kan toch niet mooier.