augustus 31st, 2010
Door Anke – Dalbok Dol (Troyan), Bulgarije
Een paar weken voor vertrek krijg ik een mailtje van IBO-Nederland. Het sociale project in Petrowo kan dit jaar helaas niet doorgaan. Het project wordt verplaatst naar Dalbok Dol. Een klein bergdorpje in het midden van Bulgarije, vlakbij de stad Troyan. Hier staat een tehuis voor gehandicapte kinderen en jongeren waar ik 3 weken mag gaan werken.
Op naar Bulgarije
Op 1 augustus is het zover. Diep in de nacht ga ik op weg naar Schiphol, met als bestemming de rood-witte kubus, ofwel het meeting point. Hier ontmoet ik mijn projectgenootjes en onze groep van 5 Nederlandse meiden is compleet. We worden uitgezwaaid door Pascale van de IBO-Nederland en onze reis kan beginnen!
We vliegen via Zurich naar Sofia. Hier aangekomen worden we opgehaald door de zoon van de directrice van het tehuis. Hij heeft meteen de eerste verrassing voor ons in petto. We kunnen vandaag nog niet richting Dalbok Dol, maar moeten een nachtje in Sofia blijven. We worden gedropt in een hostel, midden in het centrum van de stad. We maken van deze gelegenheid dan maar meteen gebruik om Sofia te verkennen. Als een stel Japanners doorkruisen we in no-time het oude gedeelte van de stad en maken we de ene foto naar de andere. We hebben immers maar één avond en er is van alles te zien.
De volgende ochtend worden we op de bus naar het tehuis gezet. Het is nog een redelijk lange rit, misschien niet qua afstand, maar de weg wordt steeds smaller, de bergen hoger en het wegdek slechter. We rijden een bos uit en ineens stopt de bus. Alwéér een stop. Tot één van ons naar links kijkt en het tehuis herkent van plaatjes op internet. (Waar Google al niet handig voor is). Hé, dit is het meiden, we zijn er! Een ontvangstcomité van kinderen en wat personeel staat nieuwsgierig bij het vrolijk blauw-geel geverfde hek te kijken.
De eerste week
Vol energie en enthousiasme lopen we het tehuis in om te vragen naar ons werk. Wat mogen we doen?? Het personeel heeft geen idee. I don’t know. Tomorrow. Relax.
De directrice is nog enkele dagen afwezig en zij zou weten wat wij moeten doen. Mwa, dat relaxen vinden wij nog niet zo hard nodig, dus we spelen wat met de kinderen die buiten zijn. Balspelletjes, zakdoekje leggen, bellen blazen, ballon hooghouden… We proberen iedere keer wat nieuws te verzinnen. Wat denk je van kegelen met lege waterflesjes die we op onze kast sparen?! Bij elke maaltijd krijgen we een waterflesje en ja, dat aantal lege flesjes loopt dan aardig op. Het is een foto waard! Kijk eens, wij stapelen geen bierkratten zoals op de camping, maar waterflesjes ;)!
Naast het werk hebben we veel leestijd, slaaptijd, zwemtijd, wandeltijd, ijsjeskooptijd, cafétijd en nog veel meer relaxtijd. We bewonderen de ezel, het paard dat de berg op sprint met een kar vol hooi, oude vrouwtjes die als geodriehoekjes (in 90 graden) lopen, kuddes schapen, geiten en koeien, het riviertje en het plaatselijke voetbalteam.
Iedere avond is het tijd voor schnaps, ofwel de Rakija die rijkelijk vloeit en bier. ‘Drink now, sleep later’ is het motto. We gaan naar het café met de plaatselijke jeugd en de jongeren uit het tehuis. Zo leren we steeds meer mensen in het dorp kennen. Met sommigen hebben we interessante gesprekken, met anderen is het handen en voeten taal en vooral veel ‘nazdrawe’, wat proost betekent. Lees het vervolg van deze post »
Posted in Uncategorized | Geen reacties »
augustus 19th, 2010
Door Marjolijn Dijkhuis - Wroclaw, Polen
Wat is er beter tegen een oranje voetbaltrauma dan een IBO-project in een onbekend land? Een dag na de WK-nederlaag Spanje-Nederland worden we (3 Nederlanders) opgehaald op Wroclaw airport door een vrolijke medewerkster van Tratwa, de stichting waarvoor we ons 3 weken zullen inzetten met nog 6 Belgen en een Duits meisje. Het ambitieuze project : een oud tramdepot opknappen tot jeugdcentrum incl. poppodium, restaurant en hostel. 
Tussendoor maken we ook het kleine parkje naast het kantoor van Tratwa weer enigszins toonbaar, door samen met de lokale kinderen het afval op te ruimen & te tuinieren. Meestal beginnen we relaxt zo tegen 9.30 uur met een dagoverleg en werken dan tot ca 13.30u (lunch) om vervolgens tot 18 uur door te gaan. Op vrijdag en bij andere geplande activiteiten stoppen we al vroeg in de middag. De eerste werkweek is behoorlijk pittig, met veel afbreekwerkzaamheden (met 3 meiden een muur uitbikken geeft toch wel een kick…iets minder is dat alle bakstenen en betonblokken daarna 2 etages naar beneden richting container moeten worden gesleept..). Later ook nog wat ‘opbouw’ gedaan (verven, stuccen, gipsen) en één kamer nagenoeg klaar gemaakt voor gebruik. De Poolse medewerkers waren erg vriendelijk en bezorgd, (weekend)tripjes werden tot in de puntjes voor ons voorbereid en er werden goede werkinstructies gegeven. We kookten meestal zelf uitgebreid (interessante slow-cooking ervaring met een 2-pits elektrisch kookstel..), maar werden ook een aantal keer getrakteerd op Poolse specialiteiten zoals knalroze soep (!), huisgemaakte schnitzels en zuurkoolschotel. Lees het vervolg van deze post »
Posted in Projecten binnen Europa, Uncategorized | 3 reacties »
augustus 17th, 2010
Door Robin van Dongen - Drohobych, Oekraïne
Dit jaar ben ik naar een IBO-project in Oekraïne geweest, Drohobych, een stadje met ongeveer 80.000 inwoners op 100 km van L’viv. Ik had ervoor gekozen om als vrijwilliger te werken in een rehabilitatiecentrum voor alcohol en drugsverslaafden. Ik kende niemand van de andere deelnemers, drie Nederlandse jongens, maar bij aankomst op Venlo centraal, vanaf waar we vertrokken, was meteen duidelijk dat dit wel goed zou komen. We waren van dezelfde leeftijd en allen gemotiveerd en benieuwd naar het leven in Oekraine. Bij aankomst op de luchthaven van L’viv werden we door onze projectleider opgehaald, Andriy, 21, deze werkte voor een vrijwilligersorganisatie (Caritas) die zich inzet voor onder andere: gehandicapten, kinderen van immigranten en alcohol- en drugsverslaafden. Het rehabilitatiecentrum was gelegen op een oude militaire raketbasis, het lag erg afgelegen midden in een bos (bereik voor de mobiele telefoon was er slechts af en toe), de sporen uit de Sovjettijd waren nog duidelijk zichtbaar. Een vreemd idee dat vanaf hier raketten stonden gericht op West-Europa. Het terrein was pas sinds 2 jaar in gebruik als rehabilitatiecentrum, er moest nog veel gebeuren aan de verschillende gebouwen die op het terrein stonden. 
Er werd ons uitgelegd dat dit meestal door patiënten van het centrum gebeurde (werktherapie) en dat wij ze hierbij zouden assisteren. Onze projectleider was de enige op het terrein die Engels sprak, wat soms tot moeilijke situaties leidde als deze niet in de buurt was, gelukkig konden we ons meestal wel verstaanbaar maken met behulp van handen en voeten. Het ontbijt bestond uit Kasha, een soort waterige pap in verschillende (smakeloze) smaken, toen we bij vertrek grapten of we het recept hiervan mee mochten nemen naar Nederland, kregen we van de kok een groot pak in handen gedrukt. Lees het vervolg van deze post »
Posted in Projecten binnen Europa, Uncategorized | 1 reactie »
augustus 17th, 2010
Op zondagmorgen heb ik vroeg in de ochtend de trein gepakt richting Venlo. Daar eenmaal aangekomen kwam ik Miriam Heijn tegen. Samen pakten we de trein richting Duitsland en begonnen we aan onze vakantie! Het was meteen gezellig en we wisselden verhalen over van alles en nog wat uit. Acht uur later kwamen we in Heillbron aan waar we op werden gehaald van het station door Dominik (een bewoner van het huis in Heillbron) en collega Jan Wijna uit Nederland. Zij brachten ons naar het huis in Heillbron. Daar werden we warm ontvangen en maakten we kennis met onze andere internationale collega’s. De eerste avond vroegen ze ons of we mee wilden naar het “Folksfest”. We wisten niet precies wat het was, maar het leek ons wel leuk om er op uit te gaan! Het bleek een grote kermis te zijn! Erg leuk. 
Maandag begonnen we met het echte werk. Na een korte uitleg gingen we aan de slag met het verven van muren in het gebouw waar de mannen sliepen. De sfeer was goed en het eten ook. Na het avondeten werden we rondgeleid door de stad Heillbron door een medewerker van de organisatie Josefspflege. Het bleek een leuk gezellig stadje van zo’n 120.000 inwoners te zijn met allerlei mooie gebouwen en verborgen historie.
Woensdag was een echte klimdag. Op die dag hebben hebben we drie torens beklommen en de grootste heuvel van de omtrek. Op de heuvel hebben we een drankje genuttigt op het hoogste punt van Heillbron.
Als U2 fan wist ik dat U2 op dinsdag 10 augustus in het vlakbij gelegen Frankfurt zou optreden. In Nederland had ik op internet gekeken en het bleek dat er nog een paar kaarten over waren! Na wat rond te hebben gevraagd bleek dat Sandra uit Duitsland graag mee wilde gaan. Na wat geprobeerd te hebben via het internet en de telefoon, bleek dat ze gewoon bij de lokale tourist info kaartjes verkochten. Vrijdag na het werk zijn we meteen naar de Tourist Info gegaan en het bleek dat er nog kaartjes over waren! We hebben daar 2 zitplaats kaartjes gekocht voor het concert van U2 in Frankfurt in de Commerzbank Arena! Lees het vervolg van deze post »
Posted in Projecten binnen Europa, Uncategorized | 1 reactie »
augustus 16th, 2010
Door Grietje van den Hof - Ledce, Tsjechië
Deze zomer ben ik twee weken naar Tsjechië geweest, met IBO. Het was de eerste keer dat ik zoiets ging doen, dus dat was best spannend. Ik wist ook niet zo goed wat ik moest verwachten.Op de eerste dag zei een Spaans meisje tegen mij: ‘Once you have done summerworkcamp, you want to do it again, it’s addictive.’
Toen was ik net aangekomen, en wist nog van niks, dus ik had zoiets van: we zullen wel zien. Maar toen we die avond bij het kampvuur zaten, had ik eigenlijk al het gevoel dat ze wel eens gelijk kon hebben.
Ik voelde me vanaf het begin al helemaal thuis in de groep en op het project. Het voelde alsof ik daar al heel lang was. De contacten met de anderen uit de groep waren super, erg veel gezelligheid, en veel mensen met dezelfde interesses als ik!
Ik had een vrij dik leesboek meegenomen, voor het geval dat…
Maar ik heb geen letter gelezen.
Ik heb die twee weken alleen maar lopen genieten. En ik had na 2 dagen al besloten dat ik dit volgend jaar weer ga doen. Het Spaanse meisje had gelijk: het is verslavend.
Ik heb de vakantie van mijn leven gehad!
Posted in Projecten binnen Europa, Uncategorized | Geen reacties »
augustus 16th, 2010
Door Wouter Schotman - Matyazo Butare, Rwanda
In 2000 hebben regeringsleiders van 189 landen internationale afspraken gemaakt: vóór 2015 moeten armoede, ziekte en honger ver teruggedrongen zijn. Dit is vertaald in acht concrete doelen: de millenniumdoelen. Dit jaar ben ik als enige Nederlandse vrijwilliger met dertien Belgen naar Rwanda geweest om me daar voor in te zetten. Het was leuk om na 9 jaar met IBO-Nederland mee te gaan, om de 10 jaar te evenaren in Rwanda.
We hebben in Matyazo Butare een kraamkliniek uitgebreid voor Soeur Anne-Marie. Hier hebben we ons op twee doelen gericht, namelijk: afnemen van de kindersterfte bij geboorte en minder overlijden tijdens de bevalling.
We zijn begonnen met het uitgraven van de fundering en hebben deze tot twee meter hoog opgebouwd. We hadden we een jonge groep die nog niet vaak of nog nooit in Afrika waren geweest. Wel een leuke uitdaging, de lokale mensen die ons hielpen spraken soms Frans en natuurlijk Kinyarwanda; de lokale taal. We probeerden uit te zoeken wie Hutu en wie Tutsi was, maar dat is voor ons moeilijk te onderscheiden. Zoals bij de meeste projecten waren de weekeinden erg leuk. We hebben onder andere safari’s gedaan.
Ik heb nog in het ziekenhuis gelegen omdat er een steen tegen mijn been rolde en dat moest gehecht worden. Nadat ik met een plaatselijke verdoving en hechtingen klaar was en geen krimp had gegeven van de pijn, was het eerste wat zij vroegen of wij ‘’blanken’’ geen pijn voelden…! Interessant om die cultuurverschillen te ervaren.
Volgend jaar weer!
Posted in Projecten wereldwijd, Uncategorized | 1 reactie »
augustus 16th, 2010
Door Esther Kooymans - Pouzy, Frankrijk
Een middeleeuws kasteel temidden van een eindeloos groen landschap in midden Frankrijk. Bijgebouwen gehuld in stof en spinnenweb. Dokter Erik die deze plek wil omtoveren tot een luxe vakantie- en revalidatieverblijf voor bejaarden. Kortom, het toneel voor ”Team Herman” om zijn bouw- en klusexpertise tot uitvoer te brengen. Acht Vlamingen en drie Nederlanders gingen deze uitdaging aan. De prijs: heerlijke Bourgondische maaltijden van gastvrouw Frieda, coaching door de gepensioneerde ingenieur Herman (temidden op de foto) en een volksdansbal in het gezelligste stadje van la France: Pouzy. Een tweeweeks verblijf op deze prachtige locatie bleek niet voor doetjes! Diverse malen per week arriveerden vrachtwagens met astronomische hoeveelheden houten planken en pakketten isolatiemateriaal die van de weg tot aan het landgoed versleept dienden te worden. Gewapend met helm, mondkapjes, schroeven, boren en cirkelzagen besteeg het team de hoge bijgebouwen om vanaf stellingen delen van het dak te isoleren en hieraan houten planken te beve
stigen. Een basis werd gelegd voor een compleet nieuwe verdieping. In de vrije tijd dook de inmiddels zeer gespierde bouwploeg het zelf gekluste zwembad in en leenden de donkere avonden zich uitstekend voor het populaire nachtspel Weerwolven. Ook een bezoek aan het plaatselijke zwembad -de heren in strakke zwemslip!- en de markt vulden de schaarse vrije uurtjes. Twee zware, maar gezellige weken werden afgesloten met een lange hike door de Franse landerijen naar de dichtstbijzijnde pizzeria en -met dank aan de IBO bus die onverwachts als lift fungeerde!- een middeleeuws festijn. Daar op de dansvloer, met het stof nog in de haren en het eelt op de handen, op de volksklanken van de locale troubadours beleefde “Team Herman” zijn laatste gloriemoment!
Posted in Projecten binnen Europa, Uncategorized | Geen reacties »
augustus 9th, 2010
Door Annemiek Santinge
Tegels leren leggen, een geweldige projectleider, lieve gastvrije Roemenen, dansende gipsy’s, vers gebakken cake eten, een cultuurshock en een kijkje in het leven van een 16-jarige Roemeense jongen. Een verslag van een heel bijzondere, waardevolle week op een IBO-project in Roemenie.
Begin juli vertrok ik samen met Dianne naar Roemenie om te gaan helpen bij een familie in Rhegin in Roemenie. Ik ben maar kort op het project geweest, maar heb in een korte tijd echt een band met de bevolking opgebouwd. Na een treinreis van tien uur vanaf Boekarest door het mooie Roemeense landschap was er de kennismaking met de familie, de projectleider en de andere deelnemers. Het was ondertussen elf uur ’s avonds en we kregen een complete maaltijd opgediend. Huragio, de jongste van de drie zoons van Veronica en George en de enige die nog thuis woont, vertaalde vragen van zijn ouders voor ons. Het is erg leuk om te merken dat je ondanks een taalbarriere toch met mensen die je niet kunt verstaan, ontzettend kunt lachen. . De volgende dag was er markt en een festival in de stad en daar zijn we wezen kijken.
Van maandag tot en met donderdag hebben we gewerkt. Boven hebben we vinyl gelegd en beneden hebben we de keuken, trap en gang voorzien van vloertegels. Ik ben niet bepaald de handigste, maar nadat onze projectleider Wilfried het een paar keer had voorgedaan en met hier en daar een aantal tips is het mij gelukt om tegels te leggen. De standaarden voor het bouwen van huizen liggen heel anders dan in Nederland. Waar we in Nederland regels hebben, hebben ze in Roemenie… geen regels.
Lees het vervolg van deze post »
Posted in Projecten binnen Europa, Uncategorized | 2 reacties »
juli 29th, 2010
Door Francine Valk
Ik ben naar Montavoix geweest, de ‘berg met de stem’ in de Franse Haut-Jura, op zo’n 50 km van Genève. Vorig jaar was ik op hetzelfde kamp: Montavoix is een fijne plek en ik weet dan ook zeker dat ik nóg eens zal terugkeren! En dat kan: op de berg staat een zogenaamde refuge: een huis dat altijd open is, waar je altijd welkom bent. Er is verder niets: water moet je uit de bron halen, eten meebrengen, koken op houtvuur (of gas, maar dat moet ook aangevoerd worden). De wc is een droog toilet, wassen kan in de rivier en elektriciteit, ach, dat kun je wel een tijdje missen.
Dit jaar hebben we vooral hout opgeruimd. Om het huis was een stuk dichtbegroeid bos gekapt, maar het hout lag er nog toen wij kamen. Van takken en klein grut maakten we hopen die in de fik mochten; stammen werden op lengte gezaagd en konden we opstapelen. Dit alles op de heuvel, dus mijn kuitspieren zijn flink getraind. Andere werkzaamheden waren in en om het huis, bovendien hebben we aan de weg gewerkt. Het is drie kwartier stappen van de parkeerplaats tot het huis, maar als de weg begaanbaar is (no Rolling Stones…), dan kun je met de auto tot een kwartier van boven komen. Dat scheelde ons boodschappen sjouwen. Elke dag waren ook twee mensen verantwoordelijk voor het koken.
‘Bezitter’ van Montavoix is Wim Cuyvers: een architect met grote belangstelling voor de publieke ruimte, dat is het tegenovergestelde van privé-ruimte. Daar waar niemand de baas is, waar de onmachtige zich thuis voelt, waar je kunt spreken zonder taal, ‘gemene ruimte’. Montavoix, de refuge met het omliggende bos erbij, komt in de buurt van wat Wim publieke ruimte noemt. De sfeer is er open en vrij, en dat is ook wat Wim uitstraalt.
Montavoix is heel nuttig, het is een plek waar wandelaars terechtkunnen en waar ook jongeren die in de maatschappij vastlopen, hun plek kunnen vinden. Niet als bewaakten, gevangenen, maar als bewakers/onderhouders van het huis en de omgeving.
De groep beviel erg goed. Het was 2 Nederlanders ‘tegen’ 7 Vlamingen, en dan te bedenken dat er een aardig evenwicht in de groep was… Ik kreeg al snel het predicaat ‘direct’, terwijl mijn vrienden in Nederland me heel hard uitlachen als ik zeg dat ik direct genoemd word.
Leuk om zo van binnenuit wat meer van de Vlaamse cultuur te leren. En van de taal: wie loopt er mee? Haha, lopen?! Oei, ‘moppeke’, wandelen dus. Lopen is rennen, en dat doe je niet met 35 graden…
In het weekend hebben we gekampeerd en gerelaxt aan een groot stuwmeer. Echt bijzonder: iedereen die ons een lift gaf, was bereid kilometers om te rijden. Eén auto nam zelfs een groepje mee naar onze bestemming en is toen teruggereden om een ander groepje op te halen…!
Posted in Uncategorized | Geen reacties »