De winnende foto van seizoen 2011 is gemaakt in Vicchio, Toscane. Omdat het zomer was en je dan de kachel niet nodig hebt, werden alle radiatoren gedemonteerd en geschilderd. Op de foto zie je Toni van 6 jaar. Hij is voetbalgek. Toni wilde me helpen dus ik zei in mijn beste Italiaans: “Si Toni, aiutami troppo di sole portatemi ombra”. “Si Kieme,” en Toni rende weg om met een ombrello terug te komen die hij van Marchello had gekregen.
Kim van Geerenstein
Je kunt je nu al inschrijven voor 2011!
Vul al je gegevens en voorkeursland in via het online inschrijfformulier. Maak ook het inschrijfgeld over, en zodra in februari het volledige programma bekend wordt gemaakt heb je (een van de) eerste rechten bij het doorgeven van je projectvoorkeur!
Door: Anouk Wilmering - De Jong Gortemaker Algra architecten
In de zomer van 2009 ben ik met de Internationale Bouworde naar het dorpje Tamri in Marokko geweest om daar, samen met 9 andere vrijwilligers, te helpen bij de bouw van een klaslokaal voor kinderen en volwassenen die niet kunnen lezen of schrijven. Ik vond het bijzonder om een korte tijd in een klein bergdorpje te leven en de bewoners te helpen met het opbouwen van een toekomst.
Geënthousiasmeerd door deze ervaring heb ik dit jaar aan de directie van het architectenbureau waar ik werk voorgesteld om met een groep collega’s een dergelijk project te ondernemen. De directie was gelijk enthousiast en wilde het project graag financieel ondersteunen. Begin augustus zijn we dan ook met tien collega’s richting het dorpje Arllat in Kosovo vertrokken om daar te helpen met het opknappen van de, tijdens de oorlog zwaar beschadigde, basisschool ‘Emin Duraku’. Het doel van de week was het opknappen van een lokaal voor kinderen in de leeftijd van 4 tot 6 jaar. In ons enthousiasme hebben we besloten ook de ruimte naast het lokaal mee te pakken. We hebben alle wanden geverfd en, om de op te vrolijken, dieren op de wanden geschilderd. 
Hiervoor hebben we in Nederland afbeeldingen van dieren uitvergroot, uitgeprint en uitgeknipt. De afbeeldingen hebben we vervolgens als mallen gebruikt. Daarnaast hebben we de stoeltjes, tafeltjes, kozijnen en het speelgoed gerepareerd, lampjes gemaakt en vloerbedekking op de vloer gelegd.
Hoewel het niet gepland was, konden wij als bouwkundigen het natuurlijk niet laten om de gevel van het gebouw op sommige plekken aan te pakken. In de oorlog zijn grote gaten in de gevel geschoten, soms zelfs zo groot dat de hele buitenmuur weg was. De grootste gaten hebben we opgevuld met stenen die we in de omgeving gevonden hebben.
Omdat we het leuk vonden om iets extra’s voor de kinderen te doen, hebben we naast het opknappen van de lokalen, ook een speeltoestel gemaakt met een speelhuisje en twee schommels. 
Goed om te zien dat, zodra het af was, de kinderen van het dorp op het toestel afstormden!
Na 8 dagen zat ons verblijf er op en zijn we, met ontzettend veel nieuwe indrukken, weer richting Nederland vertrokken. Voor ons was het een bijzondere ervaring en hopelijk hebben we de kinderen uit Arllat een stukje op weg geholpen!
Door Anke – Dalbok Dol (Troyan), Bulgarije
Een paar weken voor vertrek krijg ik een mailtje van IBO-Nederland. Het sociale project in Petrowo kan dit jaar helaas niet doorgaan. Het project wordt verplaatst naar Dalbok Dol. Een klein bergdorpje in het midden van Bulgarije, vlakbij de stad Troyan. Hier staat een tehuis voor gehandicapte kinderen en jongeren waar ik 3 weken mag gaan werken.
Op naar Bulgarije
Op 1 augustus is het zover. Diep in de nacht ga ik op weg naar Schiphol, met als bestemming de rood-witte kubus, ofwel het meeting point. Hier ontmoet ik mijn projectgenootjes en onze groep van 5 Nederlandse meiden is compleet. We worden uitgezwaaid door Pascale van de IBO-Nederland en onze reis kan beginnen!
We vliegen via Zurich naar Sofia. Hier aangekomen worden we opgehaald door de zoon van de directrice van het tehuis. Hij heeft meteen de eerste verrassing voor ons in petto. We kunnen vandaag nog niet richting Dalbok Dol, maar moeten een nachtje in Sofia blijven. We worden gedropt in een hostel, midden in het centrum van de stad. We maken van deze gelegenheid dan maar meteen gebruik om Sofia te verkennen. Als een stel Japanners doorkruisen we in no-time het oude gedeelte van de stad en maken we de ene foto naar de andere. We hebben immers maar één avond en er is van alles te zien.
De volgende ochtend worden we op de bus naar het tehuis gezet. Het is nog een redelijk lange rit, misschien niet qua afstand, maar de weg wordt steeds smaller, de bergen hoger en het wegdek slechter. We rijden een bos uit en ineens stopt de bus. Alwéér een stop. Tot één van ons naar links kijkt en het tehuis herkent van plaatjes op internet. (Waar Google al niet handig voor is). Hé, dit is het meiden, we zijn er! Een ontvangstcomité van kinderen en wat personeel staat nieuwsgierig bij het vrolijk blauw-geel geverfde hek te kijken.
De eerste week
Vol energie en enthousiasme lopen we het tehuis in om te vragen naar ons werk. Wat mogen we doen?? Het personeel heeft geen idee. I don’t know. Tomorrow. Relax.
De directrice is nog enkele dagen afwezig en zij zou weten wat wij moeten doen. Mwa, dat relaxen vinden wij nog niet zo hard nodig, dus we spelen wat met de kinderen die buiten zijn. Balspelletjes, zakdoekje leggen, bellen blazen, ballon hooghouden… We proberen iedere keer wat nieuws te verzinnen. Wat denk je van kegelen met lege waterflesjes die we op onze kast sparen?! Bij elke maaltijd krijgen we een waterflesje en ja, dat aantal lege flesjes loopt dan aardig op. Het is een foto waard! Kijk eens, wij stapelen geen bierkratten zoals op de camping, maar waterflesjes ;)!
Naast het werk hebben we veel leestijd, slaaptijd, zwemtijd, wandeltijd, ijsjeskooptijd, cafétijd en nog veel meer relaxtijd. We bewonderen de ezel, het paard dat de berg op sprint met een kar vol hooi, oude vrouwtjes die als geodriehoekjes (in 90 graden) lopen, kuddes schapen, geiten en koeien, het riviertje en het plaatselijke voetbalteam.
Iedere avond is het tijd voor schnaps, ofwel de Rakija die rijkelijk vloeit en bier. ‘Drink now, sleep later’ is het motto. We gaan naar het café met de plaatselijke jeugd en de jongeren uit het tehuis. Zo leren we steeds meer mensen in het dorp kennen. Met sommigen hebben we interessante gesprekken, met anderen is het handen en voeten taal en vooral veel ‘nazdrawe’, wat proost betekent. (meer…)
Door Marjolijn Dijkhuis - Wroclaw, Polen
Wat is er beter tegen een oranje voetbaltrauma dan een IBO-project in een onbekend land? Een dag na de WK-nederlaag Spanje-Nederland worden we (3 Nederlanders) opgehaald op Wroclaw airport door een vrolijke medewerkster van Tratwa, de stichting waarvoor we ons 3 weken zullen inzetten met nog 6 Belgen en een Duits meisje. Het ambitieuze project : een oud tramdepot opknappen tot jeugdcentrum incl. poppodium, restaurant en hostel. 
Tussendoor maken we ook het kleine parkje naast het kantoor van Tratwa weer enigszins toonbaar, door samen met de lokale kinderen het afval op te ruimen & te tuinieren. Meestal beginnen we relaxt zo tegen 9.30 uur met een dagoverleg en werken dan tot ca 13.30u (lunch) om vervolgens tot 18 uur door te gaan. Op vrijdag en bij andere geplande activiteiten stoppen we al vroeg in de middag. De eerste werkweek is behoorlijk pittig, met veel afbreekwerkzaamheden (met 3 meiden een muur uitbikken geeft toch wel een kick…iets minder is dat alle bakstenen en betonblokken daarna 2 etages naar beneden richting container moeten worden gesleept..). Later ook nog wat ‘opbouw’ gedaan (verven, stuccen, gipsen) en één kamer nagenoeg klaar gemaakt voor gebruik. De Poolse medewerkers waren erg vriendelijk en bezorgd, (weekend)tripjes werden tot in de puntjes voor ons voorbereid en er werden goede werkinstructies gegeven. We kookten meestal zelf uitgebreid (interessante slow-cooking ervaring met een 2-pits elektrisch kookstel..), maar werden ook een aantal keer getrakteerd op Poolse specialiteiten zoals knalroze soep (!), huisgemaakte schnitzels en zuurkoolschotel. (meer…)