Door Anke – Dalbok Dol (Troyan), Bulgarije
Een paar weken voor vertrek krijg ik een mailtje van IBO-Nederland. Het sociale project in Petrowo kan dit jaar helaas niet doorgaan. Het project wordt verplaatst naar Dalbok Dol. Een klein bergdorpje in het midden van Bulgarije, vlakbij de stad Troyan. Hier staat een tehuis voor gehandicapte kinderen en jongeren waar ik 3 weken mag gaan werken.
Op naar Bulgarije
Op 1 augustus is het zover. Diep in de nacht ga ik op weg naar Schiphol, met als bestemming de rood-witte kubus, ofwel het meeting point. Hier ontmoet ik mijn projectgenootjes en onze groep van 5 Nederlandse meiden is compleet. We worden uitgezwaaid door Pascale van de IBO-Nederland en onze reis kan beginnen!
We vliegen via Zurich naar Sofia. Hier aangekomen worden we opgehaald door de zoon van de directrice van het tehuis. Hij heeft meteen de eerste verrassing voor ons in petto. We kunnen vandaag nog niet richting Dalbok Dol, maar moeten een nachtje in Sofia blijven. We worden gedropt in een hostel, midden in het centrum van de stad. We maken van deze gelegenheid dan maar meteen gebruik om Sofia te verkennen. Als een stel Japanners doorkruisen we in no-time het oude gedeelte van de stad en maken we de ene foto naar de andere. We hebben immers maar één avond en er is van alles te zien.
De volgende ochtend worden we op de bus naar het tehuis gezet. Het is nog een redelijk lange rit, misschien niet qua afstand, maar de weg wordt steeds smaller, de bergen hoger en het wegdek slechter. We rijden een bos uit en ineens stopt de bus. Alwéér een stop. Tot één van ons naar links kijkt en het tehuis herkent van plaatjes op internet. (Waar Google al niet handig voor is). Hé, dit is het meiden, we zijn er! Een ontvangstcomité van kinderen en wat personeel staat nieuwsgierig bij het vrolijk blauw-geel geverfde hek te kijken.
De eerste week
Vol energie en enthousiasme lopen we het tehuis in om te vragen naar ons werk. Wat mogen we doen?? Het personeel heeft geen idee. I don’t know. Tomorrow. Relax.
De directrice is nog enkele dagen afwezig en zij zou weten wat wij moeten doen. Mwa, dat relaxen vinden wij nog niet zo hard nodig, dus we spelen wat met de kinderen die buiten zijn. Balspelletjes, zakdoekje leggen, bellen blazen, ballon hooghouden… We proberen iedere keer wat nieuws te verzinnen. Wat denk je van kegelen met lege waterflesjes die we op onze kast sparen?! Bij elke maaltijd krijgen we een waterflesje en ja, dat aantal lege flesjes loopt dan aardig op. Het is een foto waard! Kijk eens, wij stapelen geen bierkratten zoals op de camping, maar waterflesjes ;)!
Naast het werk hebben we veel leestijd, slaaptijd, zwemtijd, wandeltijd, ijsjeskooptijd, cafétijd en nog veel meer relaxtijd. We bewonderen de ezel, het paard dat de berg op sprint met een kar vol hooi, oude vrouwtjes die als geodriehoekjes (in 90 graden) lopen, kuddes schapen, geiten en koeien, het riviertje en het plaatselijke voetbalteam.
Iedere avond is het tijd voor schnaps, ofwel de Rakija die rijkelijk vloeit en bier. ‘Drink now, sleep later’ is het motto. We gaan naar het café met de plaatselijke jeugd en de jongeren uit het tehuis. Zo leren we steeds meer mensen in het dorp kennen. Met sommigen hebben we interessante gesprekken, met anderen is het handen en voeten taal en vooral veel ‘nazdrawe’, wat proost betekent. (meer…)
Dit jaar ben ik naar een IBO-project in Oekraïne geweest, Drohobych, een stadje met ongeveer 80.000 inwoners op 100 km van L’viv. Ik had ervoor gekozen om als vrijwilliger te werken in een rehabilitatiecentrum voor alcohol en drugsverslaafden. Ik kende niemand van de andere deelnemers, drie Nederlandse jongens, maar bij aankomst op Venlo centraal, vanaf waar we vertrokken, was meteen duidelijk dat dit wel goed zou komen. We waren van dezelfde leeftijd en allen gemotiveerd en benieuwd naar het leven in Oekraine. Bij aankomst op de luchthaven van L’viv werden we door onze projectleider opgehaald, Andriy, 21, deze werkte voor een vrijwilligersorganisatie (Caritas) die zich inzet voor onder andere: gehandicapten, kinderen van immigranten en alcohol- en drugsverslaafden. Het rehabilitatiecentrum was gelegen op een oude militaire raketbasis, het lag erg afgelegen midden in een bos (bereik voor de mobiele telefoon was er slechts af en toe), de sporen uit de Sovjettijd waren nog duidelijk zichtbaar. Een vreemd idee dat vanaf hier raketten stonden gericht op West-Europa. Het terrein was pas sinds 2 jaar in gebruik als rehabilitatiecentrum, er moest nog veel gebeuren aan de verschillende gebouwen die op het terrein stonden. 
Ik had een vrij dik leesboek meegenomen, voor het geval dat…