IBO-Nederland Weblog

Door Wouter Schotman - Matyazo Butare, Rwanda

In 2000 hebben regeringsleiders van 189 landen internationale afspraken gemaakt: vóór 2015 moeten armoede, ziekte en honger ver teruggedrongen zijn. Dit is vertaald in acht concrete doelen: de millenniumdoelen. Dit jaar ben ik als enige Nederlandse vrijwilliger met dertien Belgen naar Rwanda geweest om me daar voor in te zetten. Het was leuk om na 9 jaar met IBO-Nederland mee te gaan, om de 10 jaar te evenaren in Rwanda.
We hebben in Matyazo Butare een kraamkliniek uitgebreid voor Soeur Anne-Marie. Hier hebben we ons op twee doelen gericht, namelijk: afnemen van de kindersterfte bij geboorte en minder overlijden tijdens de bevalling.

We zijn begonnen met het uitgraven van de fundering en hebben deze tot twee meter hoog opgebouwd. We hadden we een jonge groep die nog niet vaak  of nog nooit in Afrika waren geweest. Wel een leuke uitdaging, de lokale mensen die ons hielpen spraken soms Frans en natuurlijk Kinyarwanda; de lokale taal. We probeerden uit te zoeken wie Hutu en wie Tutsi was, maar dat is voor ons moeilijk te onderscheiden. Zoals bij de meeste projecten waren de weekeinden erg leuk. We hebben onder andere safari’s gedaan.

Ik heb nog in het ziekenhuis gelegen omdat er een steen tegen mijn been rolde en dat moest gehecht worden. Nadat ik met een plaatselijke verdoving en hechtingen klaar was en geen krimp had gegeven van de pijn, was het eerste wat zij vroegen of wij ‘’blanken’’ geen pijn voelden…! Interessant om die cultuurverschillen te ervaren.

Volgend jaar weer!

Aankomst in Afrika
1 Augustus 2009: Samen met de andere Nederlandse vrijwilligster arriveer ik al vroeg op het vliegveld van Brussel, waar we de Belgische bouworde delegatie ontmoeten. Naast een ‘technisch’ team gaat er ook een ‘sociaal-ecologisch’ team mee, in totaal zijn we met zijn 16-en . Amai, dat ziet er een zotte bende uit (sorry, wat 4 weken met een stel Vlamingen al niet met je doet..)! Na een lange reis komen we laat op de avond aan in Dakar. De kennismaking met deze stad is heet en hectisch. Een eerste indruk van wat armoede doet met dit land krijgen we ook, als we ons met de bagage een weg proberen te banen tussen de ‘touts’ die alle moeite doen om ons deze afhandig te maken en zo wat geld op te strijken. Gelukkig kunnen we even later met de IBO-bus Dakar ontvluchten en zetten koers naar Sowane, waar het technische team zal verblijven. Na een eerste zweterige nacht zien we pas waar we nu terecht zijn gekomen: een klein Senegalees plattelands dorpje. Onze verblijfplaats is boven verwachting luxe: nette hutten/kamers met 2-persoonsbedden incl. klamboe en ventilator, 2 douches en toiletten. En… er is (meestal) elektriciteit en stromend water. Er blijkt bij de buren zelfs een koelkast te zijn waaruit we tegen een kleine vergoeding koele (weliswaar naar de naastgelegen rotte vis riekende) flesjes coca cola en Senegalees bier kunnen halen.

Sowane
De eerste dag voert Masse M’Baye, de projectverantwoordelijke, ons langs huidige en eerdere IBO-projecten in en om Sowane. Dit dorp was vroeger een leprakolonie; de sporen daarvan zien we nog bij sommige van de ouderen die we er tegenkomen. Tegenwoordig kan deze ziekte echter uitstekend worden behandeld en gaat het ook op andere fronten steeds beter met de inwoners van het dorp. Zo gaan alle kinderen er naar school, waar in de rest van Senegal het percentage kinderen dat ‘tenminste een aantal jaar’ naar de basisschool gaat slechts rond de 60% ligt en het aantal dat de middelbare school volgt rond de 20% (uit statistieken Unicef). De dorpskinderen lijken overigens erg blij met onze komst, elke keer als we ‘thuis’ zijn worden we door hen aangeklampt & als klimtoestel gebruikt.  Aan het eind van de  eerste dag nemen we afscheid van “l’équipe sociale”; zij zullen in de provinciehoofdstad Kaolack hun project uitvoeren: ’s ochtends bomen planten en ’s middags leerlingen van een lokale school animeren. Zij logeren gedurende de werkweek bij Masse thuis. De weekenden brengen we steeds gezamenlijk door, erg leuk om dan ervaringen uit te kunnen wisselen!

Op de werf
Voor ons, “ l’equipe techique” dus, is de opdracht het bouwen van een foyer:  Middelbare scholieren uit Sowane moeten 2 keer per dag 10 km lopen om op hun school in de naburige stad Fatick te komen.  Door dit tijdsverlies missen ze lessen en lopen zo een schoolachterstand op (geloof me, wij hebben het ook een keer geprobeerd en het is echt niet makkelijk om je na ruim een uur stofhappen in de brandende zon direct te concentreren op je (huis)werk). (meer…)

3 Weken vrijwilligerswerk op een sociaal project in Marokko.

Marokko, het land van de Sahara en het Atlasgebergte, het land van koningssteden en stranden aan de Atlantische Oceaan. Het land van de ezels, kamelen en kakkerlakken, het land van de Islam. Marokko, een land in Afrika met een totaal andere cultuur, een land dat ik graag eens zou willen zien.

Daarom greep ik dan ook mijn kans toen Marokko dit jaar in het aanbod van IBO-Nederland verscheen. Ik schreef me in voor een sociaal project in Taroudant. Een stadje in het zuiden van Marokko, ter hoogte van Agadir.

2 Aug. 2009 was het dan zover. Samen met 9 meiden uit Nederland en België vloog ik van Brussel naar Marokko! Daar aangekomen werden we opgehaald door Hlimou, de projectcoördinator in Marokko. Met een taxi werden we naar zijn huis in Taroudant gebracht, waar we de komende 3 weken zouden verblijven.

Al meteen voelde ik me net een lopende bezienswaardigheid in Marokko. Alle mannen staarden ons aan en verzamelden zich om ons heen. Gelukkig werden we altijd “beveiligd” door enkele knechtjes van Hlimou. Alleen de deur uitgaan was er echt niet bij. Deze knechtjes vonden het wel prima om met 10 meiden op pad te gaan. Wandelingen met de knechtjes liepen dan ook vaak uit op enorme omwegen en te veel rondjes door de souks (markthallen).

Ook ik had genoeg te kijken. Wat was alles anders! Alle vrouwen waren gesluierd en droegen lange jurken. Sommigen waren in burka. De mannen zaten vaak op de hurken tegen een muur of onder een boom te kletsen. Zo niet dan reden ze wel op een karretje achter een ezel door de stad.

Nederlandse auto’s, bijna wrakken, kwamen voorbij en ook Nederlandse kleding en apparatuur werd regelmatig gesignaleerd. Hier niet meer nodig? Dan een tweede leven in Marokko!

Palmbomen stonden soms midden op straat, straatkatten krioelden door de stad en overal lag vuilnis.

Wat je ook overal zag waren kleine winkeltjes, volgestopt met zoveel mogelijk spullen. Of autogarages aan huis, kleine meubelzaakjes, kappers en internetcafés. Elke straat zat er vol mee. (meer…)

Discipline en heel veel lol trappen

Genoten, zo kan ik de weken in Marokko heel kort samenvatten. En niet alleen ik heb genoten: ik durf met zekerheid te zeggen dat ook alle kinderen hebben genoten van het zomerkamp.
Vrijdagmorgen 17 juli was het zover! De kinderen met wie wij de komende 10 dagen zouden gaan doorbrengen, kwamen voorzichtig het schoolterrein op. Het bleken na 3 dagen aankomsttijd (ja, alles op zijn tijd) in totaal 48 kinderen te zijn. Een iets groter aantal dan wij van te voren hadden gedacht, maar ach: ‘La vie est belle’, zoals Hlimou (de Marokkaanse contactpersoon en ‘onze held’) zou zeggen. Ook was er meer begeleiding bij dan ik had verwacht. Het dagelijkse ritme, zoals opstaan, wassen, bidden en dergelijke, lag in handen van deze Marokkaanse begeleiding. Wij konden ons daardoor richten op het contact met de kinderen en natuurlijk het leuke gedeelte van de dag, namelijk spelletjes doen, knutselen, sporten en naar de zee gaan. Iets dat me erg opviel was de manier van spreken van de begeleiders naar de kinderen.

(meer…)

 In de bergen, op anderhalf uur rijden van Jaén, ligt La  Cascarilla. Daar hebben wij (Soetkin, Liesje, Hanne, Sofie, Sanne, Annemie, Maël en ik) gebouwd aan een school. Via IBO-Nederland ben ik daar terecht gekomen. Het was een klein, primitief, maar leuk dorpje. Overal liepen er dieren (die ’s nachts voor een hoop herrie zorgden): ezels, varkens, kippen, kalkoenen (:D), honden en cavia’s (in de keuken!!!)
De school die daar nu staat is niet meer helemaal goed en wij zouden beginnen aan de bouw van twee nieuwe lokalen. Daar stonden we dan, met 8 meisjes die kwamen om te bouwen. Dat vonden ze maar raar.
Een dag later dan gepland (de ingenieur kwam te laat opdagen) begonnen we met graven. Hakken eigenlijk, want er zaten ontzettend veel stenen in de grond. Dat was in het begin best zwaar. Ongeveer een week hebben we erover gedaan om overal 80 (of 90) centimeter diep te komen. Af en toe konden we niks doen omdat het zo hard regende…
Daarna gingen we verder, want de hele put moest weer vol, met beton (33 emmers zand, 33 emmers stenen, 4 zakken, omscheppen, water en dan goed mengen). Ook moesten we peilers maken om later beton in te gieten (vooral de ijzeren staven plooien vond ik erg leuk om te doen:D).
Het was eigenlijk de bedoeling dat…

(meer…)