IBO-Nederland Weblog

Door: Anouk Wilmering - De Jong Gortemaker Algra architecten

In de zomer van 2009 ben ik met de Internationale Bouworde naar het dorpje Tamri in Marokko geweest om daar, samen met 9 andere vrijwilligers, te helpen bij de bouw van een klaslokaal voor kinderen en volwassenen die niet kunnen lezen of schrijven. Ik vond het bijzonder om een korte tijd in een klein bergdorpje te leven en de bewoners te helpen met het opbouwen van een toekomst.

Geënthousiasmeerd door deze ervaring heb ik dit jaar aan de directie van het architectenbureau waar ik werk voorgesteld om met een groep collega’s een dergelijk project te ondernemen. De directie was gelijk enthousiast en wilde het project graag financieel ondersteunen. Begin augustus zijn we dan ook met tien collega’s richting het dorpje Arllat in Kosovo vertrokken om daar te helpen met het opknappen van de, tijdens de oorlog zwaar beschadigde, basisschool ‘Emin Duraku’. Het doel van de week was het opknappen van een lokaal voor kinderen in de leeftijd van 4 tot 6 jaar. In ons enthousiasme hebben we besloten ook de ruimte naast het lokaal mee te pakken. We hebben alle wanden geverfd en, om de op te vrolijken, dieren op de wanden geschilderd. Hiervoor hebben we in Nederland afbeeldingen van dieren uitvergroot, uitgeprint en uitgeknipt. De afbeeldingen hebben we vervolgens als mallen gebruikt. Daarnaast hebben we de stoeltjes, tafeltjes, kozijnen en het speelgoed gerepareerd, lampjes gemaakt en vloerbedekking op de vloer gelegd.
Hoewel het niet gepland was, konden wij als bouwkundigen het natuurlijk niet laten om de gevel van het gebouw op sommige plekken aan te pakken. In de oorlog zijn grote gaten in de gevel geschoten, soms zelfs zo groot dat de hele buitenmuur weg was. De grootste gaten hebben we opgevuld met stenen die we in de omgeving gevonden hebben.
Omdat we het leuk vonden om iets extra’s voor de kinderen te doen, hebben we naast het opknappen van de lokalen, ook een speeltoestel gemaakt met een speelhuisje en twee schommels. Goed om te zien dat, zodra het af was, de kinderen van het dorp op het toestel afstormden!
Na 8 dagen zat ons verblijf er op en zijn we, met ontzettend veel nieuwe indrukken, weer richting Nederland vertrokken. Voor ons was het een bijzondere ervaring en hopelijk hebben we de kinderen uit Arllat een stukje op weg geholpen!

Door Marjolijn Dijkhuis - Wroclaw, Polen

Wat is er beter tegen een oranje voetbaltrauma dan een IBO-project in een onbekend land? Een dag na de WK-nederlaag Spanje-Nederland worden we (3 Nederlanders) opgehaald op Wroclaw airport door een vrolijke medewerkster van Tratwa, de stichting waarvoor we ons 3 weken zullen inzetten met nog  6 Belgen en een Duits meisje. Het  ambitieuze project : een oud tramdepot opknappen tot jeugdcentrum incl. poppodium, restaurant en hostel. 

Tussendoor maken we ook het kleine parkje naast het kantoor van Tratwa weer enigszins toonbaar, door samen met de lokale kinderen het afval op te ruimen & te tuinieren. Meestal beginnen we relaxt zo tegen 9.30 uur met een dagoverleg en werken dan tot ca 13.30u (lunch) om vervolgens tot 18 uur door te gaan. Op vrijdag en bij andere geplande activiteiten stoppen we al vroeg in de middag. De eerste werkweek is behoorlijk pittig, met veel afbreekwerkzaamheden (met 3 meiden een muur uitbikken geeft toch wel een kick…iets minder is dat alle bakstenen en betonblokken daarna 2 etages naar beneden richting container moeten worden gesleept..). Later  ook nog wat ‘opbouw’ gedaan (verven, stuccen, gipsen) en één kamer nagenoeg klaar gemaakt voor gebruik. De Poolse medewerkers waren erg vriendelijk en bezorgd, (weekend)tripjes werden tot in de puntjes voor ons voorbereid en er werden goede werkinstructies gegeven. We kookten meestal zelf uitgebreid (interessante slow-cooking ervaring met een 2-pits elektrisch kookstel..), maar werden ook een aantal keer getrakteerd op Poolse specialiteiten zoals knalroze soep (!), huisgemaakte schnitzels en zuurkoolschotel. (meer…)

Door Robin van Dongen - Drohobych, Oekraïne

Dit jaar ben ik naar een IBO-project in Oekraïne geweest, Drohobych, een stadje met ongeveer 80.000 inwoners op 100 km van L’viv. Ik had ervoor gekozen om als vrijwilliger te werken in een rehabilitatiecentrum voor alcohol en drugsverslaafden. Ik kende niemand van de andere deelnemers, drie Nederlandse jongens, maar bij aankomst op Venlo centraal, vanaf waar we vertrokken, was meteen duidelijk dat dit wel goed zou komen. We waren van dezelfde leeftijd en allen gemotiveerd en benieuwd naar het leven in Oekraine. Bij aankomst op de luchthaven van L’viv werden we door onze projectleider opgehaald, Andriy, 21, deze werkte voor een vrijwilligersorganisatie (Caritas) die zich inzet voor onder andere: gehandicapten, kinderen van immigranten en alcohol- en drugsverslaafden. Het rehabilitatiecentrum was gelegen op een oude militaire raketbasis, het lag erg afgelegen midden in een bos (bereik voor de mobiele telefoon was er slechts af en toe), de sporen uit de Sovjettijd waren nog duidelijk zichtbaar. Een vreemd idee dat vanaf hier raketten stonden gericht op West-Europa. Het terrein was pas sinds 2 jaar in gebruik als rehabilitatiecentrum, er moest nog veel gebeuren aan de verschillende gebouwen die op het terrein stonden.

Er werd ons uitgelegd dat dit meestal door patiënten van het centrum gebeurde (werktherapie) en dat wij ze hierbij zouden assisteren. Onze projectleider was de enige op het terrein die Engels sprak, wat soms tot moeilijke situaties leidde als deze niet in de buurt was, gelukkig konden we ons meestal wel verstaanbaar maken met behulp van handen en voeten. Het ontbijt bestond uit Kasha, een soort waterige pap in verschillende (smakeloze) smaken, toen we bij vertrek grapten of we het recept hiervan mee mochten nemen naar Nederland, kregen we van de kok een groot pak in handen gedrukt. (meer…)

Op zondagmorgen heb ik vroeg in de ochtend de trein gepakt richting Venlo. Daar eenmaal aangekomen kwam ik Miriam Heijn tegen. Samen pakten we de trein richting Duitsland en begonnen we aan onze vakantie! Het was meteen gezellig en we wisselden verhalen over van alles en nog wat uit. Acht uur later kwamen we in Heillbron aan waar we op werden gehaald van het station door Dominik (een bewoner van het huis in Heillbron) en collega Jan Wijna uit Nederland. Zij brachten ons naar het huis in Heillbron. Daar werden we warm ontvangen en maakten we kennis met onze andere internationale collega’s. De eerste avond vroegen ze ons of we mee wilden naar het “Folksfest”. We wisten niet precies wat het was, maar het leek ons wel leuk om er op uit te gaan! Het bleek een grote kermis te zijn! Erg leuk.
Maandag begonnen we met het echte werk. Na een korte uitleg gingen we aan de slag met het verven van muren in het gebouw waar de mannen sliepen. De sfeer was goed en het eten ook. Na het avondeten werden we rondgeleid door de stad Heillbron door een medewerker van de organisatie Josefspflege. Het bleek een leuk gezellig stadje van zo’n 120.000 inwoners te zijn met allerlei mooie gebouwen en verborgen historie.

Woensdag was een echte klimdag. Op die dag hebben hebben we drie torens beklommen en de grootste heuvel van de omtrek. Op de heuvel hebben we een drankje genuttigt op het hoogste punt van Heillbron.

  Als U2 fan wist ik dat U2 op dinsdag 10 augustus in het vlakbij gelegen Frankfurt zou  optreden. In Nederland had ik op internet gekeken en het bleek dat er nog een paar kaarten over waren! Na wat rond te hebben gevraagd bleek dat Sandra  uit Duitsland graag mee wilde gaan. Na wat geprobeerd te hebben via het internet en de telefoon, bleek dat ze gewoon bij de lokale tourist info kaartjes verkochten. Vrijdag na het werk zijn we meteen naar de Tourist Info gegaan en het bleek dat er nog kaartjes over waren! We hebben daar 2 zitplaats kaartjes gekocht voor het concert van U2 in Frankfurt in de Commerzbank Arena! (meer…)

Door Grietje van den Hof - Ledce, Tsjechië

Deze zomer ben ik twee weken naar Tsjechië geweest, met IBO. Het was de eerste keer dat ik zoiets ging doen, dus dat was best spannend. Ik wist ook niet zo goed wat ik moest verwachten.Op de eerste dag zei een Spaans meisje tegen mij: ‘Once you have done summerworkcamp, you want to do it again, it’s addictive.’
Toen was ik net aangekomen, en wist nog van niks, dus ik had zoiets van: we zullen wel zien. Maar toen we die avond bij het kampvuur zaten, had ik eigenlijk al het gevoel dat ze wel eens gelijk kon hebben.

Ik voelde me vanaf het begin al helemaal thuis in de groep en op het project. Het voelde alsof ik daar al heel lang was. De contacten met de anderen uit de groep waren super, erg veel gezelligheid, en veel mensen met dezelfde interesses als ik!

Ik had een vrij dik leesboek meegenomen, voor het geval dat…
Maar ik heb geen letter gelezen.
Ik heb die twee weken alleen maar lopen genieten. En ik had na 2 dagen al besloten dat ik dit volgend jaar weer ga doen. Het Spaanse meisje had gelijk: het is verslavend.
Ik heb de vakantie van mijn leven gehad!