Door: Anouk Wilmering - De Jong Gortemaker Algra architecten
In de zomer van 2009 ben ik met de Internationale Bouworde naar het dorpje Tamri in Marokko geweest om daar, samen met 9 andere vrijwilligers, te helpen bij de bouw van een klaslokaal voor kinderen en volwassenen die niet kunnen lezen of schrijven. Ik vond het bijzonder om een korte tijd in een klein bergdorpje te leven en de bewoners te helpen met het opbouwen van een toekomst.
Geënthousiasmeerd door deze ervaring heb ik dit jaar aan de directie van het architectenbureau waar ik werk voorgesteld om met een groep collega’s een dergelijk project te ondernemen. De directie was gelijk enthousiast en wilde het project graag financieel ondersteunen. Begin augustus zijn we dan ook met tien collega’s richting het dorpje Arllat in Kosovo vertrokken om daar te helpen met het opknappen van de, tijdens de oorlog zwaar beschadigde, basisschool ‘Emin Duraku’. Het doel van de week was het opknappen van een lokaal voor kinderen in de leeftijd van 4 tot 6 jaar. In ons enthousiasme hebben we besloten ook de ruimte naast het lokaal mee te pakken. We hebben alle wanden geverfd en, om de op te vrolijken, dieren op de wanden geschilderd.
Hiervoor hebben we in Nederland afbeeldingen van dieren uitvergroot, uitgeprint en uitgeknipt. De afbeeldingen hebben we vervolgens als mallen gebruikt. Daarnaast hebben we de stoeltjes, tafeltjes, kozijnen en het speelgoed gerepareerd, lampjes gemaakt en vloerbedekking op de vloer gelegd.
Hoewel het niet gepland was, konden wij als bouwkundigen het natuurlijk niet laten om de gevel van het gebouw op sommige plekken aan te pakken. In de oorlog zijn grote gaten in de gevel geschoten, soms zelfs zo groot dat de hele buitenmuur weg was. De grootste gaten hebben we opgevuld met stenen die we in de omgeving gevonden hebben.
Omdat we het leuk vonden om iets extra’s voor de kinderen te doen, hebben we naast het opknappen van de lokalen, ook een speeltoestel gemaakt met een speelhuisje en twee schommels.
Goed om te zien dat, zodra het af was, de kinderen van het dorp op het toestel afstormden!
Na 8 dagen zat ons verblijf er op en zijn we, met ontzettend veel nieuwe indrukken, weer richting Nederland vertrokken. Voor ons was het een bijzondere ervaring en hopelijk hebben we de kinderen uit Arllat een stukje op weg geholpen!

Dit jaar ben ik naar een IBO-project in Oekraïne geweest, Drohobych, een stadje met ongeveer 80.000 inwoners op 100 km van L’viv. Ik had ervoor gekozen om als vrijwilliger te werken in een rehabilitatiecentrum voor alcohol en drugsverslaafden. Ik kende niemand van de andere deelnemers, drie Nederlandse jongens, maar bij aankomst op Venlo centraal, vanaf waar we vertrokken, was meteen duidelijk dat dit wel goed zou komen. We waren van dezelfde leeftijd en allen gemotiveerd en benieuwd naar het leven in Oekraine. Bij aankomst op de luchthaven van L’viv werden we door onze projectleider opgehaald, Andriy, 21, deze werkte voor een vrijwilligersorganisatie (Caritas) die zich inzet voor onder andere: gehandicapten, kinderen van immigranten en alcohol- en drugsverslaafden. Het rehabilitatiecentrum was gelegen op een oude militaire raketbasis, het lag erg afgelegen midden in een bos (bereik voor de mobiele telefoon was er slechts af en toe), de sporen uit de Sovjettijd waren nog duidelijk zichtbaar. Een vreemd idee dat vanaf hier raketten stonden gericht op West-Europa. Het terrein was pas sinds 2 jaar in gebruik als rehabilitatiecentrum, er moest nog veel gebeuren aan de verschillende gebouwen die op het terrein stonden. 


Ik had een vrij dik leesboek meegenomen, voor het geval dat…