Door Anke – Dalbok Dol (Troyan), Bulgarije
Een paar weken voor vertrek krijg ik een mailtje van IBO-Nederland. Het sociale project in Petrowo kan dit jaar helaas niet doorgaan. Het project wordt verplaatst naar Dalbok Dol. Een klein bergdorpje in het midden van Bulgarije, vlakbij de stad Troyan. Hier staat een tehuis voor gehandicapte kinderen en jongeren waar ik 3 weken mag gaan werken.
Op naar Bulgarije
Op 1 augustus is het zover. Diep in de nacht ga ik op weg naar Schiphol, met als bestemming de rood-witte kubus, ofwel het meeting point. Hier ontmoet ik mijn projectgenootjes en onze groep van 5 Nederlandse meiden is compleet. We worden uitgezwaaid door Pascale van de IBO-Nederland en onze reis kan beginnen!
We vliegen via Zurich naar Sofia. Hier aangekomen worden we opgehaald door de zoon van de directrice van het tehuis. Hij heeft meteen de eerste verrassing voor ons in petto. We kunnen vandaag nog niet richting Dalbok Dol, maar moeten een nachtje in Sofia blijven. We worden gedropt in een hostel, midden in het centrum van de stad. We maken van deze gelegenheid dan maar meteen gebruik om Sofia te verkennen. Als een stel Japanners doorkruisen we in no-time het oude gedeelte van de stad en maken we de ene foto naar de andere. We hebben immers maar één avond en er is van alles te zien.
De volgende ochtend worden we op de bus naar het tehuis gezet. Het is nog een redelijk lange rit, misschien niet qua afstand, maar de weg wordt steeds smaller, de bergen hoger en het wegdek slechter. We rijden een bos uit en ineens stopt de bus. Alwéér een stop. Tot één van ons naar links kijkt en het tehuis herkent van plaatjes op internet. (Waar Google al niet handig voor is). Hé, dit is het meiden, we zijn er! Een ontvangstcomité van kinderen en wat personeel staat nieuwsgierig bij het vrolijk blauw-geel geverfde hek te kijken.
De eerste week
Vol energie en enthousiasme lopen we het tehuis in om te vragen naar ons werk. Wat mogen we doen?? Het personeel heeft geen idee. I don’t know. Tomorrow. Relax.
De directrice is nog enkele dagen afwezig en zij zou weten wat wij moeten doen. Mwa, dat relaxen vinden wij nog niet zo hard nodig, dus we spelen wat met de kinderen die buiten zijn. Balspelletjes, zakdoekje leggen, bellen blazen, ballon hooghouden… We proberen iedere keer wat nieuws te verzinnen. Wat denk je van kegelen met lege waterflesjes die we op onze kast sparen?! Bij elke maaltijd krijgen we een waterflesje en ja, dat aantal lege flesjes loopt dan aardig op. Het is een foto waard! Kijk eens, wij stapelen geen bierkratten zoals op de camping, maar waterflesjes ;)!
Naast het werk hebben we veel leestijd, slaaptijd, zwemtijd, wandeltijd, ijsjeskooptijd, cafétijd en nog veel meer relaxtijd. We bewonderen de ezel, het paard dat de berg op sprint met een kar vol hooi, oude vrouwtjes die als geodriehoekjes (in 90 graden) lopen, kuddes schapen, geiten en koeien, het riviertje en het plaatselijke voetbalteam.
Iedere avond is het tijd voor schnaps, ofwel de Rakija die rijkelijk vloeit en bier. ‘Drink now, sleep later’ is het motto. We gaan naar het café met de plaatselijke jeugd en de jongeren uit het tehuis. Zo leren we steeds meer mensen in het dorp kennen. Met sommigen hebben we interessante gesprekken, met anderen is het handen en voeten taal en vooral veel ‘nazdrawe’, wat proost betekent.
De tweede week
Alweer een verrassing. Een invasie van Fransen en Bulgaren strijkt neer op het terrein van het tehuis. De tentjes worden opgezet en ineens zijn we 16 vrijwilligers rijker.
De Fransen zijn scouts, de Bulgaren zijn van de organisatie Outward Bound. Ze komen hier om 5 dagen activiteiten met de kinderen en jeugd te doen. Allerlei spelletjes, maar vooral veel teambuilding en gesprekken.
Op dinsdag en woensdag worden de touwen in de boom gebonden en mogen de kinderen en jongeren uit het tehuis de boom in klimmen en abseilen (een soort van). Dit vinden ze geweldig! Vooral voor de jongeren die in een rolstoel zitten is dit een hele ervaring en ze genieten hier dan ook volop van.
Donderdag is de grote dag. We gaan met een bus en bijna iedereen van het tehuis en alle vrijwilligers de bergen in. In het National Park Central Balkan gaan we wandelen. Hiervoor hebben we speciale bergrolstoelen met 1 wiel, die door 2 vrijwilligers begeleid moet worden. 1 Duwt, de ander trekt. Het is een super mooie dag! De jongeren in de rolstoel zijn nog nooit in de bergen geweest, dus dit is voor hen een hele belevenis. Alleen de busrit ernaartoe is al hartstikke leuk! Het is het hoogtepunt van de week, letterlijk en figuurlijk ;)!
De derde week
De rust rondom het tehuis is wedergekeerd. De andere vrijwilligers zijn vertrokken en er is weer ruimte in de eetzaal om te eten. We wandelen met de jongeren in een rolstoel, tennissen met de rolstoelers, tafeltennis, zwemmen met de jongeren uit het tehuis, met hen naar het café, wat onkruid plukken…
Uitstapjes
Ons eerste uitstapje is met de taxi naar het zwembad. Hier liggen we de hele dag, om vervolgens als knalrode kreeften terug te keren naar het tehuis. De kinderen kijken ons vreemd aan. Rood??? Onze hoofden zijn bruin. Dat is niet goed hoor! Verder gaan we een dag naar Troyan monastery. Een mooi klooster. Omdat het dit weekend bedevaart is, is er een braderie. Er zijn enkele jongeren uit het tehuis met hun zelfgemaakte schilderijen en keramiek. Vol trots laten ze ons hun werk zien. Het is heel mooi!
Troyan zelf wordt ook bezocht. Onze directrice rijdt ons ernaartoe. Een vrolijke, gezellige vrouw. Ze vertelt ons over de Rakija (je zou d’r bijna alcoholist van worden ;)) en Holland waar ze eens was en een kaasboerderij bezocht!
De laatste week vertrekken we naar de Zwarte Zee. We zitten in Varna. Van hieruit bezoeken we Nesebar. Een dag voor vertrek naar Nederland doorkruisen we Bulgarije met de bus. We gaan van Varna naar Sofia om nog één dagje in Sofia rond te lopen.
En dan is het tijd voor het afscheid. De reis zit er weer op. We hebben het samen erg gezellig gehad en ook in het tehuis was het, ondanks het gebrek aan veel werk, erg leuk! We hebben lieve kinderen en geweldige jongeren leren kennen en een supertijd met hen gehad! Het afscheid valt dan ook zwaar en er worden druk mail- en skypeadressen uitgewisseld.
Dit was mijn 4de project met IBO-Nederland en alweer was het een ontzettend leuke, interessante, leerzame ervaring. Ieder project heeft wel iets wat het zo bijzonder maakt. Het werk, de lokale bevolking, het land, de cultuur, de uitstapjes, de groep… IBO werkt gewoon verslavend! Volgend jaar weer?! Ciao!