IBO-Nederland Weblog

Door Annemiek Santinge

Tegels leren leggen, een geweldige projectleider, lieve gastvrije Roemenen, dansende gipsy’s, vers gebakken cake eten, een cultuurshock en een kijkje in het leven van een 16-jarige Roemeense jongen. Een verslag van een heel bijzondere, waardevolle week op een IBO-project in Roemenie.
 
Begin juli vertrok ik samen met Dianne naar Roemenie om te gaan helpen bij een familie in Rhegin in Roemenie.  Ik ben maar kort op het project geweest, maar heb in een korte tijd echt een band met de bevolking opgebouwd. Na een treinreis van tien uur vanaf Boekarest door het mooie Roemeense landschap was er de kennismaking met de familie, de projectleider en de andere deelnemers. Het was ondertussen elf uur ’s avonds en we kregen een complete maaltijd opgediend. Huragio, de jongste van de drie zoons van Veronica en George en de enige die nog thuis woont, vertaalde vragen van zijn ouders voor ons. Het is erg leuk om te merken dat je ondanks een taalbarriere toch met mensen die je niet kunt verstaan, ontzettend kunt lachen.  . De volgende dag was er markt en een festival in de stad en daar zijn we wezen kijken.
 
Van maandag tot en met donderdag hebben we gewerkt. Boven hebben we vinyl gelegd en beneden hebben we de keuken, trap en gang voorzien van vloertegels. Ik ben niet bepaald de handigste, maar nadat onze projectleider Wilfried het een paar keer had voorgedaan en met hier en daar een aantal tips is het mij gelukt om tegels te leggen. De standaarden voor het bouwen van huizen liggen heel anders dan in Nederland. Waar we in Nederland regels hebben, hebben ze in Roemenie… geen regels.

Normaal gesproken zou een vloer waterpas zijn, zodat er een vlakke vloer kan worden in gelegd. In Roemenie hecht men hier niet zo veel waarde aan. Met hier en daar een extra klodder cement zijn we erin geslaagd om naar Roemeense standaarden vrij vlakke vloer te leggen. Als ik aan Wilfried vroeg hoe ik iets het best kon oplossen zei hij vaak achter de oplossing ‘It’s Romanian style’. Ik merkte bij mezelf dat ik eerst wel even moest wennen aan de Romanian style. Als Nederlander ben ik toch gewend dat zaken meestal perfect moeten zijn en dat overal regels aan verbonden zijn. Na een aantal dagen kon ik de Romanian style erg waarderen. Want wat is nu belangrijker, lol in het leven of een rechte vloer? Ondanks de armoede lachen de Roemeense mensen veel en maken ze veel plezier. De zelfgemaakte alcoholische versnaperingen vloeien hier rijkelijk bij. We hebben dit meegemaakt op woensdagavond toen we met de auto naar de boerderij van de broer van Veronica zijn geweest om voor een traditionele maaltijd. Na een rondleiding op de boerderij waar een paar varkens en koeien tot hun knieeen in de modder stonden, kregen we een zeer sterk ruikend goedje voor ons neus. De uitdrukkingen op de gezichten om mij heen waren hilarisch. Dat spul moest wel heel sterk zijn. Als je het op had kreeg je meteen nieuwe dus ik besloot om mijn glaasje maar vol voor me te laten staan en van de heerlijke vers gebakken Roemeense cake te genieten die op tafel stond. Ik was al bijna vol van de lekkere cake toen de maaltijd op tafel kwam. Mamaliga. Dit is maismeelpap met kaas. Het was even wennen, maar toch wel erg lekker. Na nog meer zelfgemaakte cake en alcoholische drank (ik vraag me af of je het nog wel drank kunt noemen met zo’n hoog alcoholpercentage) gingen de voetjes van de vloer. Dianne en ik kregen een traditioneel kledingstuk aan en in de keuken dansten we heel wat rondjes.
 
Donderdag werden we na onze laatste werkdag verrast met een optreden van Gipsy’s. In de buurt waar het gezin woont wonen erg veel gipsy’s. Er is zelfs een straat waar ze de hele dag op straat hangen. De straat is altijd vol met mensen. Erg bijzonder om te zien. George is pastoor en de kerk staat naast het huis waar we aan mee hebben geholpen. Als het huis af is, wil de familie in de toekomst gipsykinderen op gaan vangen die geen ouders meer hebben. Tijdens het optreden van de gipsy jongeren werden we ook uitgenodigd om mee te dansen. Het was een gezellige bedoeling! Na het optreden kregen we een certificaat en een cadeautje als dank. In het cadeautasje zaten Roemeense benodigheden om een drankje te drinken en een waterflesje. Al snel kwamen we erachter dat dit waterflesje vol zat met zelfgemaakte drank. Vrijdagmorgen om 4 uur vertrokken de andere deelnemers van het project en Wilfried weer naar Oostenrijk. Vrijdagmorgen had ik een gesprek met Huragio, de 16-jarige zoon van George en Veronica. Hij vertelde mij dat hij graag wil studeren in het buitenland omdat hij in de toekomst niet meer in Roemenie wil wonen. Hij wist nog niet of dit mogelijk was vanwege de kosten. Ook vertelde hij dat we die week elke dag vlees hadden gegeten en dat dat voor hen niet gebruikelijk is. Ze hebben simpelweg het geld niet om vlees te kopen. Veel groente zoals wortelen, komkommers, uien, tomaten en aardappelen komen uit eigen tuin en melk komt van de koeien van de buurman die ’s morgens op een krukje zijn koeien melkt. Zijn moeder werkte eerst vijf dagen per week bij een bank maar raakte overspannen door het harde werken en de zorg voor het gezin. Ik heb een bezoek gebracht aan het huis van een van de vrouwen die de Veronica elke dag hielp met koken voor ons. Zij woont samen met haar ouders en zoon in een huis. Voor veel mensen is het niet mogelijk een eigen huis te hebben en daarom leven veel gezinnen in Roemenie met meerdere generaties in een huis.
 
Vrijdagmorgen brachten George en Huragio ons naar Targu Mures. Daar zouden Dianne en ik onze backpacktrip door Roemenie starten. In de auto merkte ik dat ik emotioneel werd bij het zien van de vervallen huizen en doordat ik nadacht over het gesprek met Huragio die morgen. Na lang zoeken vonden we het hostelling international teken op de deur van een complex wat er niet uitzag als een hostel. Later kwamen we er achter dat er kamers verhuurd werden van een studentencomplex. Gelukkig was Huragio mee, want de vrouw sprak geen woord engels.

Na een kleine week namen we afscheid van George en Huragio. Veronica en de andere mensen die we tijdens die week ontmoet hadden, hadden we al eerder die morgen gedag gezegd.
Het zat erop. Na een weekje tegels leggen, vers gebakken cake eten, indrukwekkende ontmoetingen, hilarische momenten en veel gedans stopte ons IBO-avontuur en gingen we verder als backpackers op ontdekkingstocht door Roemenie.