IBO-Nederland Weblog

3 Weken vrijwilligerswerk op een sociaal project in Marokko.

Marokko, het land van de Sahara en het Atlasgebergte, het land van koningssteden en stranden aan de Atlantische Oceaan. Het land van de ezels, kamelen en kakkerlakken, het land van de Islam. Marokko, een land in Afrika met een totaal andere cultuur, een land dat ik graag eens zou willen zien.

Daarom greep ik dan ook mijn kans toen Marokko dit jaar in het aanbod van IBO-Nederland verscheen. Ik schreef me in voor een sociaal project in Taroudant. Een stadje in het zuiden van Marokko, ter hoogte van Agadir.

2 Aug. 2009 was het dan zover. Samen met 9 meiden uit Nederland en België vloog ik van Brussel naar Marokko! Daar aangekomen werden we opgehaald door Hlimou, de projectcoördinator in Marokko. Met een taxi werden we naar zijn huis in Taroudant gebracht, waar we de komende 3 weken zouden verblijven.

Al meteen voelde ik me net een lopende bezienswaardigheid in Marokko. Alle mannen staarden ons aan en verzamelden zich om ons heen. Gelukkig werden we altijd “beveiligd” door enkele knechtjes van Hlimou. Alleen de deur uitgaan was er echt niet bij. Deze knechtjes vonden het wel prima om met 10 meiden op pad te gaan. Wandelingen met de knechtjes liepen dan ook vaak uit op enorme omwegen en te veel rondjes door de souks (markthallen).

Ook ik had genoeg te kijken. Wat was alles anders! Alle vrouwen waren gesluierd en droegen lange jurken. Sommigen waren in burka. De mannen zaten vaak op de hurken tegen een muur of onder een boom te kletsen. Zo niet dan reden ze wel op een karretje achter een ezel door de stad.

Nederlandse auto’s, bijna wrakken, kwamen voorbij en ook Nederlandse kleding en apparatuur werd regelmatig gesignaleerd. Hier niet meer nodig? Dan een tweede leven in Marokko!

Palmbomen stonden soms midden op straat, straatkatten krioelden door de stad en overal lag vuilnis.

Wat je ook overal zag waren kleine winkeltjes, volgestopt met zoveel mogelijk spullen. Of autogarages aan huis, kleine meubelzaakjes, kappers en internetcafés. Elke straat zat er vol mee.

Na een korte kennismaking met het land en de stad was het tijd voor het werk. We besloten 2 weken aan één stuk te gaan werken om vervolgens nog een week op rondreis te kunnen.

Die 2 weken hebben we gewerkt in het tehuis “Lalla Amina”, een tehuis voor weeskinderen en vondelingen, en in een centrum voor straatkinderen. ’s Ochtends deden we het één, ’s middags het ander.

In Lalla Amina hebben we buiten gespeeld met de oudere kinderen. Vestoppertje, tikkertje, voetballen, fopbal…

Bij de jongere kinderen hielpen we veel mee met de verzorging. We gaven hen eten en speelden met ze. Soms maakten we een klein wandelingetje buiten, rustten uit op de draaimolen en gingen weer terug naar binnen waar we met ballonnen speelden en bellen voor ze bliezen.

Ook met de straatkinderen hebben we veel spelletjes gespeeld. Op een stoffig voetbalveld, wat meer op een vuilnisbelt leek, speelden we in de volle zon Annemaria koekoek, lummelen, chinees voetbal, vlaggenstok en veel meer.

Een paar keer gingen we naar een prachtig park waar we ook allerlei kring- en balspelletjes deden.

Verder hebben we pannenkoeken met de kinderen gebakken en ballonnen gemaakt van papier maché.

De tweede week hebben we leuke uitstapjes gemaakt. We zijn naar de kermis geweest en hebben met de kinderen gezwommen. De kinderen vonden het geweldig! Al zingend en dansend liepen we over straat, iedereen was enthousiast.

De laatste dag hadden we een afscheidsfeestje. We dansten op Marokkaanse muziek en werden bedankt met een mooi spandoek met daarop “Bouworde bedankt” en al onze namen.

Ook kregen we een enorm applaus en een heleboel kusjes!

In onze vrije tijd zijn we een keer ezel gaan rijden. Met een taxi zonder snelheidsmeter die af en toe veel te hard reed, gingen we ernaartoe. De taxi stond nog maar nauwelijks stil of ik werd er al door een vrouw uitgetrokken en op haar ezel gezet. De ezel was lekker hobbelig, maar ik ben erop blijven zitten!

Verder hebben we een keertje gezwommen een eindje buiten de stad, veel terrasjes gezien in Taroudant en veel door de souks gewandeld op zoek naar koopjes!

Bij Hlimou thuis vermaakten we ons met allerlei spelletjes met de groep en lekker eten.

Onze rondreis zijn we begonnen in de bergen. Hier zaten we in een hotel vlakbij de watervallen die nu niet te zien waren. Het was hoogzomer en veel te heet (soms 50 graden) en droog. Wel was hier een mooie bron met ijskoud water waar wij in zwommen. Voor de Marokkanen was het groot vermaak om ons, Europeanen, te water te zien gaan. Bibberend stonden we op de rand. O nee, als we hierin springen raken we onderkoeld! Uiteindelijk heb ik de sprong toch maar gewaagd, waarna we, net als de Marokkanen, regelmatig van een rots het water in gesprongen zijn.

In de bergen hebben we ook wandelingen gemaakt. Eén wandeling door de vallei en één de berg op. Voor deze wandeling hadden we, zoals het hoort, een ezel bij ons! Ook dat was natuurlijk nogal een bezienswaardigheid voor de lokale bevolking. 10 Westerse meiden met een ezel in de bergen!

Na de bergen reisden we door naar Essaouira, een plaatsje aan de Atlantische Oceaan. Hier hebben we gezwommen en langs de vele winkeltjes in het stadje gelopen.

Onze laatste bestemming was Marrakech. Hier stapten we met onze zware bagage de bus uit, de snikhete zon in. We moesten een flink eind lopen naar het centrale plein, waar we opgehaald zouden worden om naar ons appartement gebracht te worden. De tocht was zwaar en net toen ik bijna dacht te bezwijken onder m’n backpack zag ik daar een café opdoemen… Of was het maar een fata morgana?

Nee, gelukkig, we hadden het plein bereikt en ploften meteen op een terrasje neer voor een koud glas frisdrank.

In Marrakech hebben we een paleis bezocht, een Koranschool en enkele musea. ’s Avonds laat gingen we hier lekker en goedkoop uit eten.

Van Marrakech gingen we met de bus terug naar Taroudant. Een lange busrit met onderweg, na zonsondergang, een stop voor een Ramadanmaaltijd.

In Taroudant aangekomen hadden we nog een halve dag te gaan en toen zat de “vakantie” er alweer op.

Dit was Marokko. Het land van de Sahara en het Atlasgebergte, maar ook het land van armoede, straatkinderen, vuilnis op straat, gastvrijheid, altijd zon en het land dat mij een onvergetelijk IBO-avontuur heeft bezorgd. Salaam!