IBO-Nederland Weblog

Discipline en heel veel lol trappen

Genoten, zo kan ik de weken in Marokko heel kort samenvatten. En niet alleen ik heb genoten: ik durf met zekerheid te zeggen dat ook alle kinderen hebben genoten van het zomerkamp.
Vrijdagmorgen 17 juli was het zover! De kinderen met wie wij de komende 10 dagen zouden gaan doorbrengen, kwamen voorzichtig het schoolterrein op. Het bleken na 3 dagen aankomsttijd (ja, alles op zijn tijd) in totaal 48 kinderen te zijn. Een iets groter aantal dan wij van te voren hadden gedacht, maar ach: ‘La vie est belle’, zoals Hlimou (de Marokkaanse contactpersoon en ‘onze held’) zou zeggen. Ook was er meer begeleiding bij dan ik had verwacht. Het dagelijkse ritme, zoals opstaan, wassen, bidden en dergelijke, lag in handen van deze Marokkaanse begeleiding. Wij konden ons daardoor richten op het contact met de kinderen en natuurlijk het leuke gedeelte van de dag, namelijk spelletjes doen, knutselen, sporten en naar de zee gaan. Iets dat me erg opviel was de manier van spreken van de begeleiders naar de kinderen.

Ze waren erg streng en achtten veel discipline van ze. Voordat er in onze ogen plezier gemaakt mocht worden, moesten ze in de rijen liedjes zingen tot naar tevredenheid van de begeleiding, dat (zonder uitzondering) gauw een uur duurde. Ik zeg met nadruk ‘in onze ogen’, want er werd door hen enorm genoten van dit uur. Steeds meer kwam ik erachter dat de Marokkaanse cultuur een cultuur is vol muziek, humor en een beetje luiheid gecombineerd met serieuze (religieuze) gewoonten. Maar op de meeste momenten van de dag werd er heel veel gelachen. De strenge toon van de begeleiding verdween volledig en er werd samen ontzettend veel lol getrapt, moppen verteld en gelachen.
De kinderen kwamen van twee verschillende plaatsen. Dertig kinderen kwamen uit een omliggende plaats bij Agadir en de anderen uit het weeshuis in Taroudant. Bij de meisjes duurde het even voordat de twee groepen met elkaar gingen optrekken, maar verder mengden de groepen goed. Het kamp was naast een gezellige tijd ook een mooie plek om met anderen in contact te komen. De kinderen stonden erg open voor uitwisseling van de verschillende culturen. Mede hierdoor vind ik het project erg nuttig. Samen gedachten en gevoelens delen is in mijn ogen erg waardevol en zeker ook met mensen uit verschillende landen. Er was daarvoor gelukkig ook genoeg tijd! Wat met mijn beperkte -ik spreek nog geen drie woorden- Frans wel nodig was.  
Het ritme van de dagen was veelal hetzelfde. ’s Ochtends naar het strand of spelletjes doen, daarna warm eten, siësta (waar wij als vrijwilligers meer gebruik van maakten dan de kinderen), een kopje thee drinken en dan rond zes uur een middagprogramma, bijvoorbeeld sporten. Na een late maaltijd was er nog een avondprogramma. Iedere avond werd er door een andere groep kinderen of door ons een toneelstukje, dansje, quiz of iets dergelijks gedaan. Het waren erg geslaagde avonden! Ik heb geleerd nog meer te kunnen genieten van dingen als dansen, zingen en vooral genieten op het moment zelf. De kinderen trokken ons iedere keer de dansvloer op met zo’n groot enthousiasme dat we niet konden weigeren, ondanks onze vermoeide voeten en soms toch ook wel slaap (lees: 48 kinderen, 45 graden en 7 uur slaap per nacht)…
We hebben in een super korte tijd zoveel waardevols meegemaakt en indrukken opgedaan van de Marokkaanse cultuur, het land en natuurlijk de kinderen. De mensen zijn trots op wie ze zijn en blij met iedere dag. We hebben tijdens het kamp veel van elkaar geleerd. Zij ietsje meer snelheid in de dagelijkse dingen en wij op een positieve manier de omstandigheden te nemen zoals ze zijn. Ik kan niet anders dan af te sluiten met hoe ik ook begonnen ben: Ik heb genoten!