IBO-Nederland Weblog

 In de bergen, op anderhalf uur rijden van Jaén, ligt La  Cascarilla. Daar hebben wij (Soetkin, Liesje, Hanne, Sofie, Sanne, Annemie, Maël en ik) gebouwd aan een school. Via IBO-Nederland ben ik daar terecht gekomen. Het was een klein, primitief, maar leuk dorpje. Overal liepen er dieren (die ’s nachts voor een hoop herrie zorgden): ezels, varkens, kippen, kalkoenen (:D), honden en cavia’s (in de keuken!!!)
De school die daar nu staat is niet meer helemaal goed en wij zouden beginnen aan de bouw van twee nieuwe lokalen. Daar stonden we dan, met 8 meisjes die kwamen om te bouwen. Dat vonden ze maar raar.
Een dag later dan gepland (de ingenieur kwam te laat opdagen) begonnen we met graven. Hakken eigenlijk, want er zaten ontzettend veel stenen in de grond. Dat was in het begin best zwaar. Ongeveer een week hebben we erover gedaan om overal 80 (of 90) centimeter diep te komen. Af en toe konden we niks doen omdat het zo hard regende…
Daarna gingen we verder, want de hele put moest weer vol, met beton (33 emmers zand, 33 emmers stenen, 4 zakken, omscheppen, water en dan goed mengen). Ook moesten we peilers maken om later beton in te gieten (vooral de ijzeren staven plooien vond ik erg leuk om te doen:D).
Het was eigenlijk de bedoeling dat…

 het graven al gedaan was door de bevolking en dat we eerder konden metselen, maar na 2 en een halve week was het dan toch zover. De eerste steen werd gelegd door Maël en daarna hebben we omstebeurt ‘officieel’ een steen gelegd. Dat was leuk, eindelijk gingen we omhoog in plaats van steeds maar naar beneden. Helaas hadden we maar 3 weken om te bouwen en we konden niet zoveel meer metselen als gehoopt. Maar we hebben toch maar mooi anderhalve muur staan en de fundering voor twee lokalen ligt er al.
Natuurlijk deden we dat allemaal niet alleen. We hadden een werfleider, Isaac en elke dag kwamen er andere ouders helpen. Ook zijn er een paar keer mensen uit Jaén gekomen om te helpen en de eerste week was er nog school dus ook sommige leerlingen werken enthousiast mee. Eén dag zijn er zelfs een paar moeders komen helpen, dat was echt super tof!
We hebben niet alleen maar gewerkt, in de weekenden hadden we tijd om wat uitstapjes te maken. We zijn in Jaén, Chachapoyas en Tarapoto geweest. Ook hadden we tijdens de terugreis eventjes tijd in Lima.
De laatste avond in het dorp was er een afscheidsfeest. Dat was voor mij echt wel een hoogtepunt. Eerst een echt feestmaal, daarna waren er een paar toespraken (kee disfroetén de la noche, grasias;)) en er werd een liedje voor ons gezongen. Daarna hebben we ook nog ‘typische’ Belgische dansjes gedaan (na een hele middag pasjes instuderen lukte het toch redelijk…) en daarna was er muziek. In eerste instantie keek iedereen toe, maar uiteindelijk vroegen een paar Peruaanse jongens ons toch te dansen (terwijl de rest van het dorp bleef kijken). Het afscheid de volgende dag was toch wel heel jammer…
Voor mij was het bouwkamp echt een heel bijzondere ervaring. Ik heb veel nieuwe dingen meegemaakt en geleerd. Dingen die ik anders nooit had gedaan of gedurfd (zoals dansen voor het halve dorp). Het bouwen was soms zwaar, maar het voelde goed en als ik nu naar die anderhalve muur kijk die we gemaakt hebben ben ik toch wel een beetje trots. Ook de groep was super leuk, ik zal het missen.
Het waren echt geweldige weken in La Cascarilla, ik zou zo weer gaan!