Wauw! Wat een geweldige ervaring, ik kan niet anders zeggen. Ik ben nu bijna anderhalve week terug uit Roemenie, uit Panciu, waar we het Roma-kinderen-project gedaan hebben.
Het was écht geweldig, het klikte gelukkig ook goed met Naomi, wat wel leuk was natuurlijk!
En wat ik daar gezien heb, gehoord heb, heb ervaren.. dat is onbeschrijfelijk.
Onbeschrijfelijk mooi en zwaar tegelijk. Ik heb de Roma-wijken gezien en hoe die mensen moeten leven, dat is echt ondenkbaar. Zo arm, zo weinig. Zo anders. Het heeft me diep doen laten nadenken over mijn eigen opvoeding, over het leven dat je in Nederland leid. Onvoorstelbaar veel verschillen.
Een jongen van 8 jaar die nog nooit een tandenborstel gezien heeft. Kinderen die vechten om de tandpasta….
De grootste lach op hun gezichtjes als ze je tegenkomen in de straten van Panciu, waarop ze je knuffelend en kusjes gevend bestormen. Wat een warmte! Het heeft me zoveel gedaan om met de kinderen te werken.
En om te zien waar ze leven. Om voor een paar weken echt deel uit te maken van die kleine gemeenschap.
We hebben ook zo veel gedaan met de kinderen! Stoelendans, een buiten-ballonnen-kapot-prikken-spel, kleien, tekenen, knippen-plakken-knutselen, dasjes of armbanden gemaakt voor de modeshow (een project waar ze al mee bezig waren) en activiteiten rondom Peter Pan (project waar ze ook mee bezig zijn, een toneelstuk).
We hebben een schimmenspel gedaan (met handen en projector), dierengeluidenspel, handpopjes gemaakt van stof en pasta enzo… en het klapstuk van de drie weken: Treasure Hunt, buiten schat zoeken met een heuse schat en wij als vrijwilligers allemaal verkleed in Peter Pan thema. Zo had ik de indianenhoek (en was ik indiaan!), welke ook heus was ingericht als indianenplek: wigwam van lappen en een vuur. Zo dankbaar allemaal! We hebben ook nog bij Roemenen thuis gegeten, omdat er iemand was overleden, wat een traditie blijkt.
Zit je vervolgens met de priester aan tafel en wordt er aan je gevraagd of je met een andere jongen op de foto wilt, omdat hij jou zo leuk vind. Haha, wat een ervaringen! Ervaringen die je anders nooit op zou hebben gedaan.
En heb nu nog echt last van een cultuurschok! Zo anders weer om hier te zijn. Zo onbelangrijk, lijkt het. Zo weinig zeggend. Gewoon weer aan het werk, naar school… heb heimwee naar Panciu!
Ik mis de kindjes, de omgeving, de mensen…
Het is me ontzettend goed bevallen en wil zeker volgend jaar weer met Bouworde mee!
En misschien wil ik wel weer terug naar Panciu… als dat mogelijk is!