We zijn met studievereniging Djembe een week lang naar Polen geweest, om daar te helpen bij een opvangtehuis voor gehandicapte kinderen. Hier hebben wij geholpen met de aanleg van nieuwe voorzieningen voor deze mensen, en hebben vooral een begin gemaakt zodat er binnenkort begonnen kan worden aan de echte bouwwerkzaamheden. Zo hebben we een heel stuk grond opgeruimd, door bomen en takken die er lagen weg te halen, onkruid omgeschept, zodat er een mooie tuin kan worden aangelegd en de goot van de hele straat schoongemaakt (wat in polen niet door de gemeente gebeurt). Daarnaast hebben we ook een ochtend in het opvangtehuis zelf geholpen, omdat het regende. Op die ochtend hebben we gewoon een beetje met de gehandicapten gekleurd, cake gebakken en geknutseld. In het weekend hebben we de stad Wroclaw bezocht en zijn we naar Auschwitz geweest. Vooral Auschwitz was erg indrukwekkend en een mooie ervaring om daar een keer geweest te zijn.
Lokatie en contact in het dorp
Het dorp waar we zaten was erg klein (150 inwoners), dus zoveel contact hebben we niet gehad. Ook vanwege de taal (Polen spreken bijna geen engels), was het moeilijk om contact te hebben. In het opvangtehuis zelf hadden we wel contact met aan aantal gehandicapten, mede dankzij de ochtend dat we er hebben geholpen. Daarnaast hadden we veel contact met het zoontje van Jeroen, die zelf ook geestelijk gehandicapt is. Hij kwam vaak bij ons kijken of er gewoon even gezellig bij zitten.
Hulp
Ik heb zeker het gevoel dat ik de mensen heb geholpen. Ook al was het maar een week, de mensen ter plaatse hebben erg laten merken dat ze super blij waren met onze hulp en de interesse die we toonden. Vooral dat laatste was denk ik erg belangrijk voor medewerkers in het opvangtehuis, omdat gehandicapte kinderen nog niet echt geaccepteerd worden in Polen. Het wordt nog vaak als een probleem gezien, wat komt door overmatig alcohol of drugsgebruik bijvoorbeeld.
Eigen ervaring
Ik vond het erg leuk om dit een keer te ervaren. Het is een week weg waarin je een keer iets heel anders doet dan normaal. Ik denk dat het toch wel een eye-opener voor me was, het was eigenlijk een beetje vanzelfsprekend voor me dat de zorg er in Nederland is. Het project heeft me laten zien dat er ook landen zijn waar dit helemaal niet zo is.
IBO-Nederland
Ik ben zelf nog nooit eerder met IBO meegeweest. Wel gaan we vanuit studievereniging Djembe van de studie culturele antropologie in Utrecht al zeven jaar met IBO naar Polen, wat ons elk jaar opnieuw heel goed bevalt.
Het was een topweek en ik hoop dat we volgend jaar weer zo iets dergelijks kunnen doen!